In de voorjaarsuitgave van De Titaan uit 2015 verscheen Liv en Bison van Ronald Giphart. Het fragment werd aangekondigd als een voorpublicatie uit de nog te verschijnen novelle Scène. Die titel werd later gewijzigd in Lieve, de roman die in 2016 bij uitgeverij Podium verscheen.
De bijdrage introduceert twee acteurs die elkaar tijdens een eerste lezing ontmoeten. Terwijl Liv betrekkelijk afstandelijk terugkijkt op haar eerdere relaties, draagt Bison de gevolgen van verschillende ingrijpende liefdesgeschiedenissen met zich mee. Daarmee brengt het fragment de filmwereld en de persoonlijke levens van de acteurs bij elkaar: een omgeving waarin professionele rollen, aantrekkingskracht en kwetsbaarheid door elkaar lopen.
Een voorpublicatie van Lieve
Liv en Bison geeft een vroege kennismaking met de wereld van Lieve. In de uiteindelijke roman besluit regisseur Noah een film te maken over zijn overleden geliefde, de actrice Lieve. Zijn poging om haar in een film te laten voortleven wordt gecompliceerd door haar verborgen dubbelleven.
Het fragment uit De Titaan legt het accent op de acteurs en hun emotionele voorgeschiedenis. Vooral het verschil tussen Livs omgang met relaties en Bisons neiging zich volledig in een geliefde te verliezen, springt in het oog. Verliefdheid, verlangen, trouw en zelfverlies verbinden deze voorpublicatie met de thematiek van de latere roman.
De oorspronkelijke aankondiging spreekt nog van een novelle. De uitgever presenteert het verschenen boek als een roman. Hieronder staat de volledige oorspronkelijke bijdrage van Ronald Giphart, ongewijzigd overgenomen.
Liv en Bison — oorspronkelijke tekst van Ronald Giphart
Titel: Liv en Bison
Fragment uit de nog te verschijnen novelle ***Scène ***van Ronald Giphart.
Redactionele toelichting: de aangekondigde titel Scène werd later gewijzigd in ***Lieve ***.
Zo nu en dan keek Liv naar Bison, en Bison naar Liv. Ze spraken hun deel van de tekst en maakten aantekeningen van de aanwijzingen die de regisseur bij iedere scène gaf. Liv vroeg zich af of ze Bison aantrekkelijk zou vinden als ze hem in een café zou tegenkomen. Natuurlijk was hij een knappe jongen, maar niet iedere knappe jongen vond ze opwindend en niet iedere man die ze opwindend vond was knap. Liv had al tijden geen relatie. Ze had een grote reeks exen en exjes, en met sommigen van hen sprak ze nog weleens af om ergens wat te eten of te drinken. Met een enkeling van hen had ze, na afloop van zo’n avond, nog wel eens seks, al was dat zeker niet uit passievolle verliefdheid, maar uit gemakzucht. Hoogstens was het een weemoedige herinnering aan wat ooit was geweest. Voor haar stelden die exercities niets voor. Echt niet dus.
Voor Bison was dat anders. Hoewel hij op het moment waarop de eerste lezing begon ook vrijgezel was, had hij drie allesbepalende relaties achter de rug. Hij had samengewoond met zijn eerste grote liefde, zijn tweede lange relatie was tot twee keer toe zwanger van hem geweest (ongewenst, dat wel), en hij had bij de derde zulk intens liefdesverdriet gevoeld dat hij oprecht niet verder meer wilde leven. Bison kon zich verliezen in een vrouw zoals een ander verslaafd raakt aan heroïne of crystal meth.
Laiela, zijn eerste grote liefde – die destijds als zangeres aan het doorbreken was in het clubcircuit en die inmiddels met de man voor wie ze Bison verliet in Londen twee kinderen heeft – had hem onder zijn neus bedonderd, een dreun die Bison volledig lam sloeg. Iedereen in zijn omgeving wist dat ze met een ander in bed lag, maar hij zag het niet. Toen hun relatie was geklapt nam hij zich voor zich nooit meer zo te laten raken door een vrouw, maar een half jaar later was het weer zover. En toen die vrouw na tweeënhalf jaar uit zijn leven verdween (omdat ook zij een verhouding kreeg met een ander), ging hij als ongelovige naar een verlaten kerk, om op het koude plaveisel bij het altaar te knielen en tegen zichzelf te zweren dat hij nooit meer verliefd zou worden. Zijn eigen gebed verhoorde hij niet. Op een workshop ontmoette hij Dirkje, een scriptschrijfster uit Leeuwarden. Vrijwel direct kregen ze iets. Na een zeer heftige tijd waarin Bison haar, om zijn liefde te bewijzen, in een vol restaurant ten huwelijk vroeg (er werd luid geapplaudisseerd en er verschenen foto’s op Twitter en Facebook), verbrak Dirkje de relatie. Deze keer niet omdat er een ander in het spel was, nog niet, maar omdat ze zijn liefde te overdonderend vond en het leven dat hij leidde te oppervlakkig. Ze pakte haar spullen en ging terug naar Leeuwarden, waar ze van adres veranderde en Bison geen adreswijziging stuurde. Bison begon haar te zoeken. Hij liep de cafés af waarvan hij wist dat ze er weleens kwam, hij struinde door de winkelstraten van Leeuwarden, hij smeekte haar via WhatsApp zo vaak om een ontmoeting dat Dirkje hem blokkeerde en later zelfs van nummer veranderde. En toen ontmoette ze een andere man, die minder dwingend was, haar veel meer de ruimte gaf en een veel minder oppervlakkig leven leidde (hij was neurowetenschapper). Via via kreeg Bison dit te horen. Hij had allang besloten wat hij zou doen als Dirkje niet bij hem terugkwam: dan zou hij zich verhangen.
Ergens had Bison gelezen dat de eerste fase in het plegen van zelfmoord de keuze van een methode is. Mensen die steeds zwabberen tussen verschillende manieren waarop ze zichzelf van het leven willen beroven, zijn nog lang niet zover als zij die hebben besloten hoe ze het gaan doen. In de tweede fase kondigen potentiële zelfmoordenaars hun naderende actie aan door verschillende signalen af te geven aan hun omgeving. Een opmerking hier, een verzuchting daar. Dat laatste deed Bison. Tijdens een kerstdiner met zijn familie liet hij doorschemeren hoeveel hij van verschillende touwen wist en welk touw welk gewicht kon dragen. Waarom zou een acteur iets van touwen weten? Bij zijn vader – klinisch psycholoog in een ziekenhuis in Rotterdam – ging een alarmbel af. Twee dagen later, nog voor oud & nieuw, kreeg Bison een interventie van zijn ouders, die hem verplichtten weer voor onbepaalde tijd thuis te komen wonen, tot hij zijn zelfdestructieve neigingen kwijt was. Een tijdje woonde hij inderdaad in zijn oude jongenskamer, waar zijn vader hem behandelde en hem eenvoudige antidepressiva voorschreef.
Het middel sloeg aan en de liefde van zijn ouders heelde alle andere wonden. Drie maanden na zijn komst nam hij afscheid en vertrok Bison weer naar Amsterdam, vastberaden zich nooit meer zo kwijt te raken in een vrouw. Twee maanden later zat hij tegenover Liv tijdens de eerste lezing.
Eind.
Over De Titaan: literatuur in krantvorm
De Titaan ontstond in Tilburg en verscheen voor het eerst in januari 2014. De oprichters waren Andrew Cartwright, Anneroos Goosen, Lukas Meijsen en Martijn Neggers. Zij kozen voor een literaire krant: een toegankelijke uitgave die je ook aan de bar, aan de ontbijttafel of onderweg kon lezen.
Het blad bracht onder meer korte verhalen, poëzie, cartoons en interviews samen. Het krantformaat hoorde nadrukkelijk bij het idee achter de uitgave. Literatuur moest ook een plek krijgen buiten de boekenkast en de gebruikelijke literaire leesomgeving.
In de hier beschreven voorjaarsuitgave staat Ronald Giphart tussen auteurs als Annelies Verbeke, Joubert Pignon, Hanneke Hendrix, Elfie Tromp en Herman Brusselmans. Naast fictie bevat het nummer onder meer een interview met Maarten Biesheuvel, bijdragen over personages en een zelfrecensie van Brusselmans. De inhoudsopgave hieronder laat die afwisseling zien.
Publicatiegegevens van de voorjaarsuitgave 2015
De onderstaande gegevens zijn overgenomen uit de bestaande beschrijving van het exemplaar.
Titel: De Titaan Voorjaar 2015
Bijdrage Ronald Giphart: Liv en Bison
Redactie:
- Martijn Neggers (hoofdredacteur)
- Andrew Cartwright
- Anneroos Goosen
- Lukas Meijsen
- Feye van Westing
Jaar: 2015
Druk: 1ste
Pagina’s: 12
Afmetingen: 42 x 29 cm
Type: krant
Bibliografische kanttekening: de bestaande beschrijving vermeldde ook ‘Jaargang 1’. Omdat De Titaan al in januari 2014 begon, is die aanduiding voor deze uitgave uit 2015 niet zonder meer te bevestigen. Daarom is hier geen jaargangnummer toegekend.
Inhoud van deze uitgave
De oorspronkelijke inhoudsopgave is hieronder ongewijzigd overgenomen.
Inhoud:
- Annelies Verbeke – Visite
- Ronald Giphart – Liv en Bison
- Lukas Meijsen – Lukas Meijsen & Maarten Biesheuvel
- Joubert Pignon – Het spoor
- Inhoudsopgave
- Colofon
- Martijn Neggers – Ons bange hart
- Bart Smout – Leven en lijden van Evert Potappel
- Chrétien Breukers – Terecht totaal vergeten schrijvers (over: Jaap Goedegebuure)
- Jaap van den Born – Vandaag liever geen bezoek
- Hanneke Hendrix – De hoek van de bar
- Charley Blomjous – Karel
- Elfie Tromp – De varkens
- Herman Brusselmans – Brusselmans recenseert Brusselmans (over: Poppy en Eddie en Manon)
- Roos Vlogman – Wandelhuwelijk
- Roos Vlogman – Als je hard duwt past alles
- Sander Bax – U zegt zelf dat u een genie bent?
- Eva Line de Boer (over Harper Pitt) – Gestructureerde waanzin
- Servé Hermans (over Arend Barend Dreverhaven) Dreverhaven, in naam der wet
- Lenneke Maas (over Wilfred Pateet-Borremans) – Meel, bloed en dyke whores
- Marcel Osterop (over Edwin Monsoon) – Sweety darling
- Esther Porcelijn – Dagboek van een kluizenaar
- Wout Waanders – De capalobo antwoordt niet meer
- Lisanne Mathijssen & Nieske Vergunst – Oorlogsbrieven
- Jeroen de Leijer – Knielen op een bed Turks Fruit
- Lukas Meijsen – ‘Ik kan helemaal niet goed schrijven’ (interview met Maarten Biesheuvel)