Playboy november 1994 Titel: De wereld van de dingen die we niet hebben gedaan Geschreven: Ronald Giphart Illustraties: Kooten, Adri van (Zilverberg Victor, Lazuli L.)

Playboy

By hans, 5 april 2016

Playboy november 2000

Playboy november 2000 Titel: Ik omhels je met duizend armen Geschreven: Ronald GiphartTitel: Ik omhels je met duizend armen

Geschreven: Ronald Giphart

Illustraties: Rosto A.D.

Pagina’s: 137

Pagina’s Giphart: 75, 77 & 78

Uitgever: Spaarnestad

Voorpublicatie van Ronald Giphart.

Regenen. Het is gaan regenen. Hebben we daar onze dure tickets voor cadeau gekregen? Iedereen schuilt binnen in de huiskamer of is zich aan het beplooien voor het diner. Hoewel we allen rijkelijk drinken van de sprankelende groene wijn is de sfeer ‘niet optimaal’, en dit komt voornamelijk door Lureen, die duidelijk haar dag niet heeft. Samarinde & ik zijn op onze kamer, zij staat voor de spiegel,ik zit op ons bed naar haar te kijken.We horen gepraat vanuit de huiskamer. Thijm, Egon & Gulpje drinken en schreeuwen. Gulpje is gangmaker en legt uit dat lippen uit endodarm bestaan en dat als we elkaar kussen dus eigenlijk onze darmen elkaar raken (ze heeft net als ik een voorliefde voor overbodige, autistische weetjes). Dan zijn ze even stil en horen we Lureen, die iets snibbig klinkends zegt tegen mij niet duidelijk wie. Samarinde kijkt mij aan en fluistert iets.

Ik knik vragend.

Samarinde checkt of de deur van onze kamer goed dicht zit en vertelt dat Lureen & Thijm ruzie hebben over iets wat Thijm heeft doorverteld. Dat verklaart het chagerijnige gedrag van Lureen.

“Wat dan?” fluister ik schreeuwend. “Wat heeft Thijm doorgeluld aan wie en waarom weet ik dat niet?”

“Thijm was…” zegt ze.

Ze fluistert nog zachter: “Thijm was gisteren een beetje dronken en het lukte niet zo erg qua…”

“Qua…?”

“Qua,” zegtze,en ze veert haar hand een paar keer op en neer.

“Aha,qua…” zeg ik,mijn hand ook verend.

“Waarop Lureen vroeg of hij het erg vond dat ze zich…”

“Zich wat?”

“Zich…” zegt ze en nu maakt ze met haar gekomde hand een draaiende beweging.

“Dat ze…” zeg ik knikkend, mijn hand in dezelfde draaistand.

“En dat heeft Thijm doorgeluld?”

‘Nee. Wat Thijm heeft doorgeluld, is dat Lureen aan Thijm vroeg of hij haar wilde filmen met Benny’s camera,terwijl zij…”

Samarinde draait weer met haar hand.

“Dus ze wilde dat hij…” Ik hou een vuist voor mijn kin en draai mijn andere hand een paar keer naast mijn slaap. “…dat zij…” Ik imiteer de cirkelende beweging van Samarindes gekomde vingers.

“Yep …” zegt Sarnarinde als Elaine uit Seinfeld.

“En hééft hij dat gefilmd?” vraag ik (want op vakantie mis ik televisie soms best wel).

“Nee, want ze konden de camera niet vinden en Thijm wilde Benny er ook niet voor storen.”

“En waar is Lureen nu kwaad om?”

Samarinde kijkt mij samenzweerderig lachend aan.

“Dat Thijm…” begint ze, en ik zal samenvatten wat ze zegt, dat Thijm aan Egon heeft verteld dat Lureen zich wilde laten filmen tijdens (handbeweging), en dat hij er volgens hem heeft bij gezegd dat hij dat niet moest doorvertellen, maar Egon zegt dat hij dat niet heeft gehoord en heeft het natuurlijk meteen aan Benny verteld, die, hem kennende, à la een roodgebefte brulkabouter aan het plafond ging hangen, zo verrukt was hij, en hij heeft het aan Gulpje verteld, en Gulpje sprak Lureen er weer op aan, omdat zij een meisje kende dat zich ook altijd liet filmen tijdens (handbeweging), het liefst als zij zich liet zakken op de gespreide benen van een op de grond zittende jongen, zodat zij bij iedere stoot langs het ruwe hout van de rand van de deur werd geschuurd of zoiets, en toen was Lureen heel boos op Thijm dat hij over haar geroddeld zou hebben en stoere verhalen verteld, en Thijm was boos op Egon, die boos was op Benny, die zich van geen kwaad bewust was, enzovoort, ik word niet goed, geloof ik.

Ik ga achter Samarinde staan.

“Zal ik jou vannacht stiekem filmen?” zeg ik, “en dat ik dan morgen een speciale vertoning organiseer?” “Lijkt me heerlijk,” zegt ze, haar darm op mijn darm drukkend.

Ik kijk haar aan via de spiegel. We voelen de spanning van een naderende avond en maken ons toilet, onder andere omdat het zo lekker is om te zeggen: ‘We maken ons toilet.’ Ooit voer Cleopatra in haar goudblinkende staatsieboot de Cydnus af om haar stoere minnaar Antonius te begroeten met een pauwachtig kleurenpalet (op haar hoofd): lapisblauw, malachietgroen,zwarte kohl, loodwit, gele oker, karmozijn. Had ze Samarinde maar gekend. Samarinde bezit de gave om drie kwartier lang voor de spiegel te staan, druk in de weer te zijn met schildersdozen, verbandtrommels en gereedschapskisten, met als resultaat dat ze er spetterend uitziet, terwijl het lijkt alsof ze niet is opgemaakt.

Drie uur late r …

Zaten we in een lief, lief restaurant in het hoofddorp. Er werd ongeloofwaardig veel gedronken, maar dit deed de betrekkingen geen goed. Er kwam nog kruitdamp uit de lopen van enkele colts. Het eten was voor lokale begrippen prima, de groene wijn werd met de liter beter, maar de spanning van de reis, het socio-politieke groepsleven en een hamerslaande vermoeidheid speelden sommigen parten. Sommigen zijnde Lureen en in mindere mate Thijm & Egon. Omdat haar ruzie met Thijm nog niet was uitgepraat, had Lureen het op een groots drinken gezet, en als Lureen het in een ruziesfeer op een groots drinken zet, kun je je maar beter niet in dezelfde ruimte ophouden. Tijdens de repetities voor Touw heb ik vaker gezien dat sluimerende conflicten schijnbaar zonder aanleiding escaleren, en ook hier in dit lieve lieve restaurant liep het plotseling helemaal uit de hand. Acteurs maken op theatrale wijze ruzie. Toeristen naast ons keken steeds toevallig in onze richting, met verlekkerde verbazing. Geschrokken obers probeerden ons op te vrolijken door af & aan te snelwandelen met vreemdsoortige vissen en groene salades, maar Lureen bleef kwaad op Thijm en zat hem voortdurend uit te dagen. Thijm, die ook geen Spa rood gedronken had, liet Lureens gevit aanvankelijk over zich heen komen, maar toen begon hij hardop lullige opmerkingen te retourneren. Wij probeerden ze een beetje te sussen, wat natuurlijk christelijke overschatting was. Egon maakte een cruciale beoordelingsfout door het niet oneens te zijn met Thijm. Ik vroeg me af of er misschien een vitaminepilletje viel, want Lureen flipte en riep dat Egon het kon krijgen als hij wilde. Egon, met voor zich een territorium waarin hij twee flessen wijn gevangen hield, zei dat ze niet zo moest zeiken en gewoon weer gezellig moest doen.

“Aha, ik zit te zeiken,” zei Lureen zeikend, waarna ze zich abrupt naar een tafeltje met twee lieve lieve dikkige Nederlandse stelletjes achter ons draaide.

“Jullie weten wel wie dat is, hè?” vroeg ze, wijzend op Egon.

“Dat weten jullie toch wel?”

De stelletjes keken Lureen geïmponeerd aan en knikten gedwee. Eén van de mannen zei dat hij een groot fan was van Egon.

“Mooi zo,” zei Lureen. “Een groot fan. Het is echt lachen met hem, hè? Echt lachen. Maar weten jullie wat het lachwekkendst aan hem is,waar je werkelijk om kunt gillen van de lach…”

De stelletjes keken haar afwachtend aan.

“Z’n lul,” zei Lureen, het woord eruit blaffend.

Gulpje liet zich voorover vallen en dreunde haar voorhoofd een paar keer op tafel. De stelletjes wisten niet hoe ze moesten reageren. Samarinde probeerde Lureen nogmaals tot de orde te roepen, maar Lureen ging tegen de dikste van de Nederlandse vrouwen verder: ‘Ja, dat zijn nou dingen waarover je niets in de bladen leest, over de lul van Egon Smulders.”

De vrouw schudde haar hoofd, alsof het een serieus te nemen opmerking was.

“Een werkelijk abject ding,” ging Lureen meesmuilend verder. “Kijk, op zich, maar dat hoef ik jullie natuurlijk niet te vertellen, is een pik sowieso een bespottelijk instrument, maar die van Egon hier sloeg alles. Een knikkebollende gevulde kattendarm met een peervormig paars gezwel erop, dat was de pik van Egon.”

“Hoe weet zij dat?” vroeg ik fluisterend aan Samarinde, die terug fluisterde dat ze ooit een heimelijke affaire hebben gehad. Terwijl ik me afvroeg hoe het komt dat dit soort waardevolle informatie mij altijd wordt onthouden, zag ik Lureen grijnslachend om zich heen kijken. Ook zag ik de open monden van de Nederlandse toeristen vier tafels verderop. Toen zag ik ook Egon, mijn lievelingsspankmaster. Egon haalde diep adem door zijn neus.

“Nee, die kut van jou, dat was een lekker ding. Gelukkig maar dat die er zo normaal uitzag.”

De monden achter ons gingen nog verder open.

Gulpje stootte nogmaals haar hoofd op tafel en ik keek besmuikt giechelend om me heen.

“Gezellig…” riep ik zangerig.

Thijm zei: “Jongens, alsjeblieft,” maar Egon kon niet meer stoppen. Nu niet meer. Kom niet aan de lul van Egon. Niet waar zijn publiek bij zit.

“Om jezelf helemaal te besmeuren van gêne,” zei hij tegen de man die zich een groot fan had genoemd. “Toen ik haar driehoekje schaamafval zag, dacht ik dat ik aan een of andere operatietafel in een documentaire van de Evangelische Omroep was beland.”

“Wat?” zei Lureen. ”Wat?”

“Jullie zijn dronken,” zei Meija, “jullie moeten ophouden.”

“Neem je schaamlippen,” ging Egon verder tegen Lureen. “Sorry hoor, maar nog nooit in mijn leven heb ik iets bespottelijkers gezien dan die functieloze krentenbaard van jou. Dat drilde er maar bij, het was een schande! Ze moeten voor jou maar een maandverband met schaamlipoplosser uitvinden. Of een maandverband dat zichzelf met kleine zuigerties vastzet in je schaamlip, dan krijgen jouw flappen tenminste een raison d’être.”

Lureen riep: “O ja? Owww ja.Ja ja.”

Enkelen van ons deden alweer een vruchteloze poging hen nogmaals tot de orde te roepen en de anderen keken hulpeloos en verontschuldigend om zich heen. Dit ging mis. Dit ging helemaal uit de hand lopen. Egon, on a roll, ging verder, niet gehinderd door het feit dat er bij het raam twee tafels met kinderen zaten: “En dan jouw kut zelf, Lureen, en dan jouw fuckin’ kut zelve. In eerste instantie dacht ik: soit, als opening niet onaardig, tot je iedere keer als wij in bed lagen, begon te murmelen ‘Dieper! dieper! dieper!’ en ik me compleet gedemotiveerd begon te realiseren: O god, ze wil natuurlijk dat ik haar ‘speciale g-plekje’ stimuleer, of weet ik veel hoe die jeukende wrat heet.”

Egon richtte zich nu rechtstreeks tot zijn grote fan achter hem.

“Want dat is toch het verneukeratieve aan een gemiddelde kut, niet? Ik bedoel dat vrouwen het toch weer niet konden laten om er vanbinnen iets gecompliceerd-vrouwelijks aan toe te voegen, alleen te bereiken met een lul in de vorm van een kris, of een Viva-vibrator, of gouden balletjes, of wat ze er allemaal nog meer inschuiven, de viezeriken.”

De man lachte zenuwachtig.

“Omdat we met die kabouterplassers van jullie echt niet kunnen klaarkomen,” reageerde Lureen furieus, en ze voegde er cynisch aan toe: “Alsof jij je overigens ooit bekommerd hebt om mijn orgasme.”

“Gulpje, hoe is het leven in België?”vroeg ik aan Gulpje, maar ik kon de aandacht niet afleiden.

Terwijl Samarinde & Meija zich hardop afvroegen of ze hier nog langer getuige van wilden zijn, zei Egon tegen zijn nieuwe vriend aan het tafeltje achter ons: “Juist! En dat is nou het probleem met haar, dat ze niet tevreden was met één simpel gefaket orgasmetje, zoals de gemiddelde man, die zich in drie seconden kan klaarkwakken om vervolgens weer door te gaan met hard werken en belastinggeld verdienen voor de studie van zijn kinderen. Nee, voor vrouwen worden er tientallen orgasmen uitgevonden: oorlelhoogtepunten, pisbuisstimulaties, tepeltrillingen, anale vibraties, teenzuigerijen, streelclimaxen, vaginale doelpunten, elitorale genotsmomenten, je kunt het zo gek niet bedenken.”

“Wat is er mis met mijn kut?” riep Lureen plotseling, nog harder, nog onafwendbaarder. ‘Wat is er mis met mijn kut?”

“Nou,” riep Egon terug, “dat er een clitoris aan zit, bijvoorbeeld. Tenminste, dat vermoeden had ik altijd. Allemachtig, wat een fuifnummer, die kuttelaar van jou. Radeloos heb ik me gevoeld met dat ding. Had je hem verstopt of zo? Was ik op de kermis? Waarom had je gewoon niet de beschaafdheid om even op een A-viertje een klein situatieschetsje te maken met enkele eenvoudige aanwijzingen voor optimale bevrediging? Drie pirouettes naar links, een paar hondenhaIen omhoog en dan even raggen.”

“Wat isj er misj met mijn clitorisj?” schreeuwde Lureen verontwaardigd, en ze begon zichzelf te verliezen. Ze ging er zelfs bij staan, wankelend. Alle argeloze wandeltoeristen keken nu naar haar op en al hun kinderen, en alle Palmese obers, en alle Palmese koks. Wij vroegen, smeekten of ze alsjeblieft alsjeblieft weer wilde gaan zitten, want als Lureen hardop ging vragen wat er misj wasj met haar kut, dan wisten wij welke kant het op ging. Was dit wat Egon bedoelde met conspicuous outrage? “Wat isj er misj met mijn clitorisj?” vroeg Lureen nogmaals luid. Meija ging aan een arm hangen, Samarinde pakte één van haar benen, maar het lukte niet Lureen te stoppen. Ik maakte een ik-geef-het-op-gebaar naar de hoofdober en Benny deed een poging gemeend boos te worden op Egon, maar het had allemaal geen zin, want ja hoor, daar ging ze: midden in het familierestaurant stak Lureen haar duimen onder de stof rond haar middel en liet ze haar rok en slip zakken. Niet eens zo heel erg hard zei ze tegen Egon: “Isjhier ietsj misj mee?”

Pontificaal ging ze voor Egon staan. Nu keken ook de Engelse, Franse en Duitse toeristen ons met open monden aan.

“Isj hier ietsj misj mee?” vroeg ze nog dwingender, vlak voordat ze wit wegtrok en over de tafel van onze lieve lieve achterburen hartstochtelijk kotste.

Inde taxi terug naar de villa…

Blijft Lureen zich maar verontschuldigen bij Egon, bij Samarinde Nightingale (die haar vasthoudt en verzorgt en de diagnose ‘ze is dronken’ stelt), bij mij en bij de mensen die ze heeft besmeurd (en die zich niet in de taxi bevinden, maar dat maakt Lureen niet zoveel uit).

“Ik moet morgen bloemetjes laten bezorgen,” zegt Lureen.

“Natuurlijk,” zegt Samarinde sussend.

“Nee, ik moet morgen bloemetjes laten bezorgen bij het restaurant, en bij die mensen achter ons, en bij Egon natuurlijk.”

Egon zegt dat hij echt geen bloemetje hoeft, maar Lureen luistert niet en vraagt: “Is het nu echt nodig dat die taxi zo hobbelig rijdt?”

Oeps, dat wordt ook een bloemetje voor de taxichauffeur.

Lureen heeft net voor de vierde keer overgegeven en ligt inmiddels te slapen op haar kamer. Meija & Gulpje zijn bij haar. Buiten praten Egon, Thijm & Benny na in de tuin, de rest gaat slapen. In onze slaapkamer staat Samarinde voor de spiegel met een Demake-up in haar handen. Ik ga achter haar staan, haar omarmend. Samen kijken we naar samen.

“Zal ik ook over jou kotsen?” vraag ik.

“O, geil,” zegt Samarinde.

Aristoteles schreef dat schoonheid een grotere aanbeveling is dan welke introductiebrief dan ook. Terwijl Egon & Thijm buiten in de tuin steeds harder lachen, beveelt Samarinde zich beter bij me aan dan welke brief ik ook zou kunnen schrijven. We blijven elkaar zwijgend aankijken en vergeten dat we op een verlaten plek in de oceaan zijn, ver van huis en beschaving. Er ontstaat een spelletje met onze ogen. Samarinde drukt iets uit en ik reageer met het tegendeel. Boodschappen van onze ogen: Samarinde kijkt teder. Ik kijk grof Zij kijkt zeker. Ik kijk onzeker. Zij kijkt peinzend, ik gedachteloos. Haar ogen kijken ernstig, de mijne speels. Zij is verdrietig, ik ben vrolijk. Zij kijkt aandachtig, ik verstrooid. Onderdanig (Samarinde), dominant (ik). Zij kijkt vriendelijk, ik kijk vijandig. Zij kijkt vals, ik kijk Jezus. Zij kijkt verrast, ik weet niet hoe ik moet kijken. Zij kijkt oplettend, ik kijk vermoeid. Haar ogen stralen opwinding uit, de mijne kalmte. Zij kijkt begeerlijk, ik afkerig. Zij kijkt kwaad. Ik kijk vergevend. Zij kijkt ik hou van jou. Ik doorbreek het spelletje. Ik kijk ook van jou.

Ronald Giphart (Dordrecht, 1956) debuteerde in 1992 met de roman Ik Ook Van Jou. In 1993 volgde Giph en in 1996 Phileine Zei Sorry. In totaal vonden ruim een half miljoen exemplaren hun weg naar een boekenkast. Op dit moment worden films gedraaid naar Ik Ook Van Jou en Phileine Zei Sorry. Gipharts nieuwste boek Ik Omhels Je Met Duizend Armen verschijnt 1 november bij uitgeverij Podium en kost f24,90.

 

 

Playboy november 1995

Ronald-Giphart-Playboy-november-1995Cybersex: Hoe doen we het over 12,5 jaar? Met behulp van Internet en virtual reality? Kenners Lisa Palac en Ronald Giphart over sex in de toekomst.

Je hoort en leest steeds meer over cybersex: geiligheid via computers, virtual reality, internet en dergelijke. Zullen we ‘het’ in 2008 (als Playboy 25 jaar bestaat) alleen nog maar digitaal doen? Twee kenners – Lisa Palac, computersex-deskundige, en Ronald Giphart, meesterverteller van de natuurlijk, menselijke sex – over sex anno nu en sex anno 2008.

Geschreven: Ronald Giphart

Titel: De lokroep van de genen

Illustraties: Walter van Lotringen

Pagina’s: 132

Pagina’s Giphart: 72 t/m 76

Uitgever: Spaarnestad

DE LOKROEP VAN DE GENEN
Heeft sex niet altijd al te maken gehad met onze chromosomen die willen overleven? Dat zal in 2008 niet veranderd zijn, alleen bekijken we dan met de computer of onze genen met die van die ene vrouw ‘matchen’.
Na het strand, het kleine café, het vervallen restaurant en het oude dorpje zijn de biologe en ik in de jaccuzzi van ons hotel beland. We discussiëren over geboortenbeperking, het leed dat gemene cheetahs argeloze antilopes aandoen en het door wetenschappers zogenoemde tent-effect (de lichamelijke reactie van een vagina om gedurende sexuele opwinding ongeveer 30% dieper te worden, waardoor een penis makkelijker kan worden ontvangen). Terwijl Bobby me inwijdt in haar wereld, registreer ik haar gezicht, haar mond, haar tong. Als we een moment stil zijn, bekijken we onszelf in de spiegels boven het stomende bubbelbad. Onze lichamen zijn niet te zien, we drijven onder het wilde luchtbellen-landschap. Bobby is mooi, ze is 27 jaar en viert in dit vakantie-oord haar promotie. Haar gezicht is bruin, haar haren lang, haar lichaam krachtig en haar conversatie zoet, ad rem en verslavend. In de verte horen we schreeuwende kinderen in de swimmingpool, maar verder is er niemand. Ik probeer Bobby al de hele dag te versieren, hoewel ze alleen nog maar heeft geglimlacht om mijn doorzichtige pogingen.

“Alles is terug te brengen op één onwankelbare drift: men moet in leven blijven. Dit komt neer op vier dingen: een mens ademt, consumeert, beschermt zich en probeert zich voort te planten,” doceert ze, als ik een opmerking maak over de drang van mensen om zich sexueel te verenigen (een drang die mij stante pede parten speelt). “Dit voortplanten gebeurt onder andere als gevolg en met behulp van sex, ofwel een ritmische lichaamsbeweging die neerkomt op de uitwisseling van genetisch erfmateriaal.”

De biologe kijkt me even aan.

“Sex is zoiets als zuurstof,” gaat ze verder, terwijl ik naar adem hap, want ik voel hoe ze onder water met haar rechtervoet over mijn linkerbeen begint te strelen. “Ik moet er wel bij zeggen dat de meeste mensen bewuster met hun geslachtsdelen bezig zijn dan met hun longen. Ik ken althans geen glossy tijdschriften met verleidende kleurenfoto’s van zuurstofatomen.”

“Ik ook niet,” zeg ik, maar Bobby gaat er niet op in.

“Waarom planten wij ons voort? We doen dit in de onbewuste hoop dat onze genen zullen overleven. Het zijn niet wij, die willen voortleven, het zijn onze genen, onze chromosomen, ons DNA.”

“De viezerikken,” probeer ik, ondertussen op mijn beurt met mijn voet Bobby’s been betastend. Ze laat dit toe, en gaat achteloos verder: “Omdat bij de voortplanting van jouw genen de genen van een ander individu onontbeerlijk zijn, is enige zorgvuldigheid bij de keuze van de sexpartner geboden. Het geeft geen pas om je te vermenigvuldigen met iemand die slechte genen heeft, ofwel genen die bij jouw nageslacht ziektes, verschrikkelijke mondgeur-atomen of vroege dood veroorzaken. Je hebt in principe keuze uit een paar miljard potentiële genenleveranciers, dus je hoeft geen genoegen te nemen met inferieure zaad- C.q. eicellen.”

“Nee,” zeg ik, me afvragend of dat misschien op mij slaat.

“Nu zijn er verschillende methoden om iemand te beoordelen op de stand van diens DNA,” vervolgt ze. “Luister, Plato zei al dat het uiterlijk een manifestatie van het innerlijk is, en inderdaad is iemands uiterlijk grotendeels het visitekaartje van zijn of haar chromosomen. Waarom we iemand sexueel aantrekkelijker vinden dan een ander, heeft te maken met het vermoeden dat die aantrekkelijke betere genen heeft. Dat noemen we fenotypen. De delen van het lichaam die door genen worden beïnvloed, bijna alle om precies te zijn, zeggen iets over die genen. Iemand met een brede borstkas heeft daar hoogstwaarschijnlijk genetische aanleg voor. Hoe aantrekkelijker we iemand vinden, hoe groter ons vermoeden dat die iemand sterk nageslacht zal krijgen.”

Na deze uitleg schuift Bobby dichter naar me toe. Ze gaat zitten in het kuipstoeltje naast het mijne. Ik druk mijn lippen op haar hals met het oogmerk een serieuze poging te doen haar te zoenen, maar ze zegt: “Geur is een tweede methode om het DNA van een eventuele sexpartner te checken, wist je dat? Er bestaat het sterke vermoeden dat de chromosomen van mensen die elkaar lekker vinden ruiken sterker nageslacht produceren dan de chromosomen van mensen die elkaar vinden stinken. Door uithuwelijking en andere vormen van verplichte koppeling is het vaak voorgekomen dat partners die elkaar nooit zelf hadden uitgekozen, toch kinderen kregen, en het is bijna zeker dat dit meer kindersterfte en desastreuze ziekten tot gevolg heeft gehad. Met andere woorden: deel nooit je liefde met iemand die je niet aantrekkelijk vindt of die je vindt stinken, want je verdoet je kostbare energie.”

“Slaat dat op mij?” wil ik vragen, maar ik durf het niet. Wel bijt ik Bobby zachtjes in haar nek, vlak onder haar oor. Ze beantwoordt dit door haar hand op mijn been te leggen.

“Een derde manier om mensen te toetsen op de vitaliteit van hun chromosomen, is te kijken naar hun gedrag. Zo is er bijvoorbeeld een opvallende overeenkomst tussen James Dean en menig roodborstje. James Dean was een outlaw, die rookte, dronk, zijn lichaam teisterde, vocht, racete en speelde met de dood. Dit was een manier van de genen van James Dean om aan de buitenwereld te laten zien: oké, ik rook, drink en vecht, maar mijn lichaam kan dat hebben omdat ik sterk DNA heb. Neem mij dames, en jullie nageslacht zal net zulke sterke chromosomen krijgen. Voor roodborstjes geldt hetzelfde. Vrouwtjes-roodborsten prefereren mannetjes-roodborsten die mooi kunnen zingen boven mannetjes-roodborsten die minder mooi kunnen zingen, met als gevolg dat de mannetjes-roodborsten verbeten en om het hardst gaan laten zien dat ze genen hebben om mooi te zingen. De mannetjes besteden derhalve riskante hoeveelheden tijd en energie aan hun gefluit, waarbij vele roodborstjes op jammerlijke wijze het leven laten, net als James Dean.”

Omdat ik het tijd vind worden iets van de vitaliteit van mijn chromosomen te tonen, pak ik Bobby onverwacht beet en til ik haar vanuit haar zitkuip op mijn schoot. Ik zoen haar rug en laat mijn handen over haar lichaam gaan.

“In de toekomst,” gaat Bobby nog almaar onverstoorbaar verder, zelfs als ik de schouderbandjes van haar badpak langs haar armen laat glijden en ik haar borsten verlos, “ik schat zelfs halverwege volgende eeuw zullen biologen een nieuwe manier van DNA controle ontwikkelen. Iedereen zal dan zijn eigen genen in kaart kunnen brengen, om daaruit een eisenpakket voor de Persoonlijk Ideale Genen (P.l.G.) samen te stellen. Ofwel: alvorens men door middel van te neuken nageslacht gaat produceren, zal men in de toekomst eerst inzage willen in de genetische compatibiliteit van de bedpartner.”

Omdat ik Bobby vanachter beetpak en mijn handen met haar borsten spelen, begint ze langzaamaan steeds heser te praten. Ze beweegt haar hoofd naar me toe en kijkt in de spiegel naar ons achterwaartse omstrengeling. In het borrelende en stomende water is niet te zien dat mijn hand in Bobby’s badpak verdwijnt. Bobby zucht een paar keer zacht, terwijl ze mijn zwembroek pakt en deze rustig omlaag trekt.

“In 2008 zullen mensen in cafés hun elektronische chromosomenpaspoort bij zich hebben om met behulp van zakcomputers te bepalen of het überhaupt de moeite waard is om een gesprek te beginnen. Matchen de genen op voorhand al niet, dan is het zonde om tijd en energie te verspillen. Zo zal het gaan, in de toekomst.”

“Wat ben ik blij dat we nog niet in de toekomst leven,” zeg ik, Bobby in een iets gemakkelijker positie manoeuvrerend. In het wilde water is niet te zien hoe onze ouderwetse chromosomenpaspoorten matchen. Het enige wat opvalt, is Bobby’s badpak, dat boven de bubbels opbolt als een tent.

 

Playboy november 1994

Ronald-Giphart-Playboy-november-1994Titel: De wereld van de dingen die we niet hebben gedaan

Geschreven: Ronald Giphart

Illustraties: Kooten, Adri van (Zilverberg Victor, Lazuli L.)

Pagina’s: 127

Pagina’s Giphart: 70 t/m 74

Uitgever: Spaarnestad

Dit verhaal verscheen ook in:

Bij dit artikel zijn speciale tekeningen gemaakt:

Playboy november 1994 Titel: De wereld van de dingen die we niet hebben gedaan Geschreven: Ronald Giphart Illustraties: Kooten, Adri van (Zilverberg Victor, Lazuli L.) Playboy november 1994 Titel: De wereld van de dingen die we niet hebben gedaan Geschreven: Ronald Giphart Illustraties: Kooten, Adri van (Zilverberg Victor, Lazuli L.)

De wereld van de dingen die we niet hebben gedaan

Iemand heeft ooit eens geschreven dat je niet moet stoeien met metaforen omdat uit één enkele metafoor liefde kan worden geboren. Bij mij wordt liefde geboren uit unieke details. Op een poëziefestival ontmoette ik een meisje dat al de nagels van haar vingers rood had gelakt, op de nagel van haar linkerringvinger na: die was zilverkleurig. Zoiets verzin je dus niet. De naam van het meisje was Phileine. Net als veel andere 23-jarige meisjes zag ze er veel volwassener uit en gedroeg ze zich ook zo. Ze woonde in een raar pand op het Neude, waar ze me zonder me uit te nodigen mee naartoe had genomen. Phileines huiskamer was heel eclectisch ingericht; een mooie mengeling van kitsch, camp, snob en nostalgie. Ter goedkeuring liet ze me de Turkse wijn zien die ze wilde opentrekken: een fles Kutman uit 1989 (sek beyab sarap!). Toevallig was het altijd al een droom van me geweest om een keer een echte Kutman te drinken. Terwijl Phileine met een opener aan de slag ging, vond ik dat ik al echt verliefd op haar begon te worden. Alsof Phileine mijn gedachten raadde, zei ze: “Ik neem niet vaak zomaar een jongen mee, hoor.”

Dat vond ik een goed teken. De wijn inschenkend, zei ze: “Eigenlijk is dit meer een soort experiment. Mijn vriend zit op het ogenblik in het buitenland.”

Bedachtzaam knikte ik nog eeri keer. Ze had dus een vriend.

Phileine reikte mij mijn glas.

Ik proostte: “Kutman.”

Ze zei (ongeveer een uur later): “Toen ik een jaar of zestien was, dacht ik: als sex nu werkelijk zo verschrikkelijk leuk is, waarom is de wereld dan niet één grote hossende geile uit zijn voegen springende geslachtsdelenkermis? Ik had daarover een mooi visioen. Overal zag ik elkaar onbekende mensen die zich ongegeneerd en woordeloos aan elkaar overgaven, in bussen, in winkelcentra, in flatgebouwen, in cafés, op scholen: overal was iedereen naakt, iedereen geil, en overal wilde iedereen alleen maar neuken, neuken, neuken, neuken, neuken, neuken, neuken!”

Ik schonk de glazen nog eens vol en Phileine ging verder: “Als je in een restaurant aan het tafeltje tegenover je een leuke jongen zag zitten, kon je hem probleemloos uitnodigen voor wat speels divertissement. ‘Natuurlijk,’ zou zo’n jongen dan antwoorden, waarna jij je blousje openknoopte, hij zijn rits naar beneden trok, en er in een hoekje of bijkeukentje tussen een voor- en een hoofdgerecht doeltreffend maar bevredigend gecopuleerd werd. Daarna gaf je elkaar een hand en wenste je elkaar een prettige voortzetting van de avond. Iedereen zou het met iedereen doen; iedereen was gelukkig.”

Phileine moest vreselijk om zichzelf lachen; ik grinnikte met haar mee.

“Nou ja, en toen kreeg ik dus een vriend.” Nadat ze dit gezegd had trok ze haar zwarte jasje uit, waaronder ze alleen een soort hemdje droeg. Detail: op haar linkerschouder zat een tatoeage, zag ik, een muisje. Een meisje met een muisje op haar lichaam.

“Ik vind sex eigenlijk best wel belangrijk,” ging ze aarzelend verder (dat klopte, want we hadden al die tijd over niets anders gepraat). “Ik ben er wel veel mee bezig. Het is een soort systeem om naar de wereld te kijken. Over niets wordt zo hypocriet gedaan als over sex. Nergens vind je zo’n grote discrepantie tussen wat mensen zeggen en wat ze doen, of wat ze zouden willen doen, of waarover ze fantaseren. Ik heb al jarenlang verkering met een man van wie ik hou, die ik zelfs volledig trouw ben, en toch denk ik vaak aan sex met anderen.”

Het was niet de eerste keer dat ze trouw zijn en sex met anderen noemde. Ik kreeg de indruk dat hier iemand een vies spelletje aan het spelen was.

“Dus jij bent altijd trouw?” vroeg ik voor de duidelijkheid.

Ze knikte. “Sterker nog: ik heb nog nooit in mijn leven overspel gepleegd.”

Dat was leuk om te weten. Daar zat ik dan met mijn onmiddellijke verliefdheid. Ik schonk de glazen nog eens vol met Kutman en vroeg me af waarom ze me had uitgenodigd. Volgens mij was het haar bedoeling mij gek te maken. Ze zou me opnaaien met gepraat over sex en overspel en met gekronkel van haar lichaam, in de hoop dat ik opdringerig zou worden. Als ik toe zou slaan, zou het haar schuld niet zijn en hoefde ze zich ten opzichte van haar vriend niet rot te voelen. Of zoiets. Oké, ik zal het spelletje voorlopig meespelen, jongedame, besloot ik. Door goed op te letten, strategisch te antwoorden en me te gedragen zoals jij dat van me verwacht, zal het me wel lukken jou gek te maken in plaats van jij mij.

Phileine verzuchtte: “Leefden we maar in de jaren zestig, dat meen ik echt. Toen was het volgens mij allemaal veel makkelijker. Ik heb het gevoel alsof mensen echt veel vrolijker en vrijer met elkaar omgingen in die tijd. Jezus, om baby’s hoefde niemand zich zorgen te maken, en om enge ziektes al helemaal niet. Het lijkt me echt verschrikkelijk dat mijn vriend ziek zou worden vanwege het simpele feit dat ik me met een ander niet zou kunnen inhouden.”

“Je kunt toch liefdesvliesjes gebruiken,” stelde ik zachtjes voor (het woord condooms bewust vermijdend), maar ze antwoorde:”O ja? Nou, die kunnen makkelijk scheuren. Sinds de Penis van Damocles boven ieders bed hangt, moet je wel luisteren naar de stem van de angst. Hoe zouden liefde en voorzichtigheid samen kunnen gaan? Het is vreemd, als jij verkouden was, zou ik er niet over denken het snot uit jouw zakdoek te zuigen, maar als jij mij in het heetst van de sex zou vragen me zonder condoom te mogen neuken, zou ik dat zeker toestaan, dat weet ik gewoon.”

“Ga je daarom niet met andere jongens naar bed?”

Phileine haalde glimlachend haar schouders op. Ze zei: “O, maar ik heb nooit gezegd dat ik niet met andere jongens naar bed ga. Ik ga zelfs met heel veel jongens naar bed. Ik heb alleen gezegd dat ik nooit overspel pleeg. Dat is wat anders.”

Toen ze dit had gezegd, lachte ze me hard uit. Ik moet zeggen dat ik op dit punt het liefst naar huis was gegaan, want ik begon me behoorlijk ongemakkelijk te voelen. Hoe kun je nou wel met anderen naar bed gaan en toch geen overspel plegen? Nee, het wichtje was me duidelijk aan het sarren en ik had de touwtjes niet in handen. Om even van haar af te zijn, stond ik op om haar boekenkast te bekijken, maar Phileine liep naar de deur. Ze zei dat ze me boven wat wilde laten zien. Omdat ik aarzelde, kwam ze naar me toe. Ze gaf me een kus op mijn wang en fluisterde ironisch pathetisch: “Ik zal je naar een wereld brengen die je niet kent.”

Zo wanordelijk en afgeladen als haar huiskamer er uitzag, zo netjes en zakelijk waren de kamers boven. Phileine vertelde dat haar vriend kunstenaar was (natuurlijk, dat kon er ook nog wel bij) en dat hij deze ruimtes gebruikte als atelier. Er floepten grote lichtbalken aan. Nimmer heb ik een netter, onrealistischer atelier gezien: nergens verf, doek, beitels, tekentafels of ander gereedschap, alleen maar computers andere technische apparaten.

Heb je wel eens gehoord van Teledildonics?” vroeg Phileine terwijl ze hier en daar wat apparaten aanzette en enkele knoppen bediende. Er begonnen machines te zoemen en beeldschermen te flikkeren. Ik had nog nooit van Teledildonics gehoord, maar ik kreeg de indruk dat ze het me ging uitleggen.

“Mijn vriend houdt zich heel veel met deze dingen bezig,” zei ze, “het heeft te maken met silicon simulation, zegt je dat iets? Mijn vriend is in Nederland een van de mensen die daar het verst mee zijn.”

Ik begreep werkelijk niet waar ze naar toewilde of wat me stond te wachten. Phileine sloot de lamellen voor de ramen, en zei zonder enige emotie: “Oké, kleed je uit.” Ik was verbaasd, want ik had in deze omgeving veel verwacht, maar niet dat ze met me wilde vrijen. Wat was ze van plan? Wilde ze wraak gaan nemen op haar vriend omdat hij zich hier zoveel met zijn Teledildonics bezighield dat hij haar verwaarloosde? Werd ze er geil van het te doen op de werkplek van haar vriend? Wilde ze me tarten? Ik maakte geen aanstalte me te ontkleden, maar Phileine gaf me het voorbeeld door haar zwarte hemdje uit de trekken en daarna snel haar legging. Zelfs haar slipje hield ze niet aan. Plotseling stond ze naakt voor me. Ze had een gebruind meisjeslichaam, met welgevormde nectarineborstjes en slanke benen.

“Je bent heel mooi,” zei ik aarzelend, want de aanblik van een glimlachend naakt meisje tussen louter computerapparatuur was nogal verwonderlijk, zeg maar gerust een stijlbreuk. Phileine tippelde heel even naar me toe om dwingend te fluisteren: “Waar wacht je op? Kleed je uit.” Terwijl ik mijn kleren toch ietwat onwennig uitdeed (het voelde alsof ik me in een ziekenhuis moest laten onderzoeken) legde ze een paar rare attributen klaar. Mamma, wat ging er met me gebeuren?

Het eerste ding dat ze me liet aantrekken noemde ze een data-gilet, een nogal zware elektronische bodywarmer die van binnen voelde als een plakkerige kwal. Ik vroeg of ze me even kon vertellen wat ze van plan was, maar ze zei dat ik maar moest wachten en het over me heen moest laten komen. Toen ik mijn gilet aanhad, hielp ik Phileine in de hare, die iets kleiner was en ter hoogte van haar borsten twee bolvormige apparaten had. De vele snoeren die uit onze gilets kwamen, werden door Phileine nauwgezet aangesloten op een enorme schakeldoos. Ik was nog niet aan mijn gilet gewend of Phileine bracht een ander angstaanjagend voorwerp.

“Ik moet nu heel even aan je zitten,” zei ze waarna ze resoluut mijn slappe geslacht pakte en er een paar rubberen ringen omheen schoof, compleet met sensoren en draadjes. Mijn lichaam protesteerde niet (maar in mijn hoofd riep iemand dreigend: ze gaat je lul elektrokuteren!). Ze beval me te stappen in wat ze noemde Teledildonictrousers, een korte nickerbocker gevuld met allerhande technisch materiaal. Toen ik het geevaarte aanhad, greep Phileine wederom mijn slappe lid, dat ze probeerde te drukken in een in een soort omgekeerde melkfles aan je voorkant van de trousers.

“Het zou handig zijn als hij even wat stijver werd,” zei ze, een verklaring gevend voor de korte rukjes die ze met haar hand aan het geven was. Ik keek even naar beneden, zag Phileines nagels en voldeed vanzelf aan haar verzoek. De melkfles voelde van binnen zacht en toch nat aan (als een stofzuigerbuis die frambozengelei heeft opgezogen). Phileine monteerde de loshangende draadjes van de ringetjes aan een verzamelstekker, die ze verbond aan een computer. Hierna deed ze zelf ook een elektrische onderbroek aan, die iets weghad van een hypermoderne kameel-voorbindpenis. De volgende attributen die ik moest aantrekken waren twee cyber-gloves, handschoenen met tientallen draadjes (die wederom werden aangesloten). Als laatste kwam Phileine aan met een fiber-optie helmet. zoals het ding heette, een helm die later een éénpersoons driedimensionale bioscoop bleek te zijn. Ze zette het apparaat op mijn hoofd en onmiddellijk werd alles zwart. Het bleef angstaanjagend donker. Ik zag niets, hoorde enkel af en toe het gebliep van een computer en het geratel op een toetsenbord. Wel heel interessant, dat wel. Ik werd door Phileine in een richting geduwd, waar ik op haar moest wachten. Toen, na zeker een paar minuten, ging de wereld waar aan. “Welkom in mijn virtual sexreality,” hoorde ik Phileine zeggen.

Plotseling was alles anders. Er ging echt letterlijk ‘een wereld voor me open’. Midden in Utrecht bevond ik mij in een groen weiland, bij een hekje, terwijl de zon gezellig scheen en ik in de verte een weids bos zag. De naakte vrouw tegenover me (er stond een naakte vrouw tegenover me) was Phileine; niet de Phileine die mij even daarvoor nog verbouwd had tot een elektronische kerstboom, maar een glimlachende animatie-variant. Computerphileine stak haar hand op.

“Hallo jongen,” hoorde ik naast me.

“Hallo Phileine.”

“Als je nu je hand opsteekt, dan wordt dat door de computer geregistreerd en getransformeerd naar jouwen mijn beeld,” zei Phileine, wier telezusje haar hand weer liet zakken. “Hoewel we naast elkaar staan, staan we in deze virtuele wereld tegenover elkaar.” Ik stak mijn hand op, en inderdaad zag ik een gedeelte van een arm zich in de telewereld voor me ook oprichten.

“Hallo jongen.”

“Hallo,” zei ik. “Wauw! Dit is echt te gek!”

Door het dolle bewoog ik een paar keer mijn armen op en neer, wat onmiddellijk correspondeerde met mijn schermarmen. “Steek nu eens je hand uit,” beval Phileine me, waarop ik mijn hand naar voren bewoog. In driedimensionaal beeld zag ik hoe mijn arm naar de rechterborst van Phileine reikte.

“Raak ze maar even aan,” stelde ze voor.

“Wat?”

“Mijn borsten. Knijp er maar even in.”

Toen mijn virtuele hand de virtuele borst van Phileine raakte, voelde ik tegendruk in mijn cyberglove. Tegelijkertijd hoorde ik heel zachtjes een motortje zoemen. Ik vroeg wat er nu gebeurde en Phileine legde uit dat op het moment dat ik haar schermborst raakte, haar data-gilet op die plek in haar echte borst kneep.

“Wil je zeggen dat ik je tieten kan kneden, door in de lucht een beetje met mijn handen te wapperen?” vroeg ik.

“Probeer het maar.”

Ik deed een klein stapje naar voren (wat ik op het scherm ook deed) en pakte met beide handen Phileines borsten. Ik bewoog mijn vingers en zag hoe deze verdomd natuurgetrouw met de tepels speelden. In de verte hoorde ik nog steeds een vaag gezoem (en een zweem van een zuchtje). “Het mooie is dus dat het systeem beschikt over proprioceptiue feedback,” legde Phileine uit. “Dit betekent dat jij mijn tepels bijvoorbeeld nooit kapot zou kunnen drukken. Jouw handschoen zorgt ervoor dat jij de contouren van mijn lichaam kunt voelen.”

Ik nam een tepel tussen mijn vingers.

“Kan ik er ook aan zuigen?” vroeg ik.

“Probeer het, jongen. De wereld is er om verkend te worden.”

Dit liet ik me geen tweede keer zeggen. Ik boog me voorover en zag Phileine borsten steeds dichter bij me komen. Toen een van de tepels erg vlakbij was, merkte ik dat ik mijn mond vanzelf opendeed. Op dat moment hoorde ik weer een elektromotor, eentje die klaarblijkelijk iets in mijn mond drukte. Terwijl ik zogenaamd aan Phileines tiet zoog, voelde ik hoe een neptepel zich tussen mijn lippen wrong. Ik stopte met zuigen (waarna de fopspeen zich onmiddellijk terugtrok) en riep: “Jezus! Dit is echt te gek!”

“Ja, want het mooie is dus dat je je kunt afvragen of jij het die mijn borsten beroerde, of dat het een apparaatje was,” zei Phileine. Ik was even echt sprakeloos en probeerde alle implicaties van deze simulatiewereld te bevatten. Ondertussen zag ik hoe Phileine haar armen naar me uitstrekte. Op het moment dat ze me aanraakte, voelde ik mijn data-gilet bewegen. Het was geen fel-realisme, maar toch was er duidelijk een correlatie tussen de handen van Phileine en het gedruk op mijn buik. Ik merkte dat Phileine me steeds lager begon te masseren, tot ik een lichte vibratie voelde in de natfluwelen melkfles tussen mijn benen.

“Kijk, nu heb ik dus je pik vast,” zei Phileine.

Op zich was de trilling geen onaangenaam gevoel en mijn lichaam begon erop te reageren. Naast me hoorde ik: “Wel, wel, hij begint al te groeien!” Ik kreeg inderdaad een erectie.

“O, wat een mooie stijve krijg je!” riep Phileine pesterig uit. Ik vroeg of ze dat kon zien dan, en zij legde uit dat de sensoren in de rubberbandjes hadden geregistreerd dat mijn lul zich had gevuld met bloed: “Zoiets vertaalt zich dan onmiddellijk naar een lekker kloppende penis op mijn schermpje.”

Phileine liet mijn lul weer los en deed een paar stappen van me vandaan. Ik zei dat ik het werkelijk ongelooflijk vond. Phileine zei: “Bedenk eens wat voor een impact dit heeft. Nu zijn we beiden in één ruimte, maar het is een koud kunstje om dit systeem op een modem aan te sluiten. Dan kun je met elkaar sexen terwijl de een zich aan de andere kant van de wereld bevindt. Handig voor eenzame zeelieden. Kijk, en er hoeft natuurlijk geen echt iemand mee te doen, dat is het handige van computers, je kunt ook een ideale elektronische plastic pop programmeren. So much for celibacy!”

“Prodigieus!” riep ik.

“En je kunt natuurlijk ook de premissen veranderen,” ging Phileine verder, “ik heb nu bijvoorbeeld een blanke jongen tegenover me staan, maar met één druk op de knop is daar zo een neger van gemaakt!”

“Nee! Geldt dat ook voor mij?”

“Natuurlijk! Dikke of dunne vrouwen, ronde of ovale borsten, roodharige of blonde meisjes, jong, oud: alles is mogelijk. Je stoutste dromen kunnen worden vervuld! Een virtueel bordeel!”

“Een invalide embryo met een buitenboordbeugel en anorexia!” riep ik verrukt uit, maar Phileine deed alsof ze niet moest lachen. Ik liep een stukje naar haar toe. “Ik begin nu toch wel erg geïnteresseerd te raken in het kleine computerkosmosje tussen je benen.” Telephileine maakte met haar handen een ‘kom maar op’ -gebaar. “Ik heb een heel vrijpostig voorstel, dat ik nog nooit aan welk meisje dan ook heb gedaan, dat zweer ik!” riep ik. “Zeg het, jongen.”

Ik haalde adem en vroeg ofik haar virtueel mocht beffen.

Phileine verzuchtte dat ze had gedacht dat ik het nooit zo vragen. Ze leunde tegen het hekje (in werkelijkheid was het een hoge kruk, meen ik), en ik boog door mijn knieën, tot ik haar silikutje bij mijn gezicht had. Haar clitoris was duidelijk vormgegeven. Ik hapte toe en voelde de fopspeen weer in mijn mond (het moest er nog bijkomen dat ook de geur levensecht was, maar dat was dus niet zo). Naast me hoorde ik iets vibreren, vergezeld van een steeds luider worden gezucht en gesteun. Deze computercunnilingus was blijkbaar enorm stimulerend, want snel begon Phileine omslachtig te kreunen. Na een paar minuten overstegen de geluiden van Phileines geilmakende orgasme het snerpende geluid van haar televulvanic trousers. Meteen hierna fluisterde ze: “Nou moet je neuken. Neuk me. Vlug!”

“Neuken? Hoe doe ik dat?”

“Door je pik in mijn kut te steken, verdomme!”

Ik begreep onmiddellijk wat ze bedoelde. Terwijl ik opstond, deed Phileine (die nog steeds tegen het hekje stond) haar benen wijd en ik voelde mijn pik nog stijver worden. Mijn virtuele ontmaagding was al even enigmatisch als mijn originele. Toen ik bij Phileine naar binnen drong, voelde ik een rollende greep op mijn lul, totaal anders dan ik verwacht had.

“Dus dit is het nu?” vroeg ik, met opengesperde ogen om me heen kijkend. Phileine begon weer te kreunen. Ik vroeg wat zij nu voelde, van binnen en zo, en ze antwoordde dat er nu een vibrator in haar kut was gedrukt.

“Is het voor jou even lekker als het is voor mij?” vroeg ik, giebelig, maar toch al in behoorlijke mate opgewonden.

“Het is heerlijk,” zei ze. Na een tijdje stelde ze voor een ander standje te proberen, waarna ze zich van me losdrukte, zich omdraaide en licht gebogen voor me ging staan. Het ging nu allemaal heel soepel. Het zal waarschijnlijk door de opgekropte spanning komen en het wonderbaarlijke van de avond, maar ik merkte dat de elektronische melkfles en ik elkaar steeds sneller begonnen te neuken. Het duurde niet lang of ik kwam klaar. Laat ik het erop houden dat dit het vreemdste orgasme is geweest dat ik ooit heb gehad. Terwijl ik uithijgde, pakte Phileine me liefdevol beet. “Gaan we nu een virtuele sigaret roken?” vroeg ik.

Dat sigaretje rookten we dus beneden, in het echt, terug in Utrecht, nadat Phileine ons beiden zorgvuldig had afgetuigd. Ik stelde vast dat de unieke ervaring met Phileines computerzusje toch niet opwoog tegen de aanwezigheid van Phileine zelf. Ze zag er blakend uit en leek tevreden. Bij iedere trek die ze nam, zag ik steeds haar zilveren nagel (die ik boven een beetje gemist had). Ik hoopte dat onze telesex het voorspel zou zijn voor echte liefde, en terwijl we nog wat Kutman dronken, vroeg ik voorzichtig of ze dit van ons aan haar vriend ging vertellen. Phileine zei: “Dit van ons?”

Zachtjes zei ik ja.

Phileine grinnikte niet eens zo heel erg gemeen.

“Wie dacht je dat ik in mijn wereld voor me had?” zei ze droog.

Ik begreep het niet.

“Eh, mij toch? Min of meer? Toch?”

Phileine lachte nu harder.

“Dacht je dat jouw uiterlijk in de computer zat, soms? Ik zei je toch dat ik nooit overspel pleegde…”

Ik lachte met haar mee, maar vond het eigenlijk helemaal niet zo grappig. Ik besefte dat ze mij gewoon gebruikt had om met haar vriend te vrijen. Ze had een spelletje met me gespeeld, dat ik vies verloren had. Ik was met haar naar bed geweest, zij niet met mij.