VARA GIDS -6- 6 – 12 februari 2016 Ontembare passie, vier schrijvers (Herman Brusselmans, Özcan Akyol, Robert Vuijsje & Ronald Giphart) schrijven een estafette-bouquetreeksverhaal.

VARA Gids

By hans, 24 oktober 2015

In de VARAgids vindt u naast een helder programmaoverzicht de beste journalistieke artikelen, verhalen en interviews. En wekelijkse columns van de crème de la crème der columnisten zoals Claudia de Breij, Paul Witteman, Cécile Koekkoek, Youp van ‘t Hek en Mart Smeets. Vaak staan er stukken in van Ronald Giphart.

VARA GIDS 42 24-30 oktober 2020 Gewoon Kiki (Bertens)

VARA GIDS 38 19-25 september 2020 Pesthekel – Flikkers

VARA GIDS 23-33 8-21 augustus 2020 Carrie ten Napel

VARA GIDS 5 2-8 februari 2019 Splinter Chabot

VARA GIDS 3 19-25 januari 2019 Maarten van Rossem

VARA GIDS 2 12-18 januari 2019 Philippe Remarque

VARA GIDS -51-52- 22 december 2018-4 januari 2019 Kerstverhaal Belle Afrique

VARA GIDS -44- 3-9 november 2018 Tim Hofman

VARA GIDS -46- 17-23 november 2018 Joost Zwagerman

VARA GIDS -7- 18-24 februari 2017 Floortje Dessing

VARA GIDS -48- 26 november-2 december 2016 Robert Mapplethorpe

VARA GIDS -37- 10-16 september 2016

 

ronald giphart vara gids 37 10-16 september 2016 Toren CTitelWat errug!

Wat is er zo goed aan Toren C? Ronald Giphart, fan van het eerste uur, bezocht de set en zocht het uit.

Rubriek: Entertainment

Datum: 10-16 september 2016

Pagina’s in de gids: 28, 29 & 31

VARA GIDS -31-32- 30 juli – 12 augustus 2016

ronald giphart vara gids 31-32 30 juli-12 augustus 2016 mart smeetsTitelMart Smeets

Het Basketbaltoernooi op de spelen in Rio de Janeiro betekent voor Mart Smeets zijn laatste kunstje voor de NOS. Een afscheidsinterview.

Rubriek: Interview

Datum: 30 juli – 12 augustus 2016

Pagina’s in de gids: 8 t/m 12

VARA GIDS -27-28- 02- 15 juli 2016

VARAGids, Ronald Giphart, Herman van der Zandt, interview De AvondetappeTitelHerman van der Zandt

Herman van der Zandt (41) presenteert, samen met Dione de Graaff, de avondetappe nieuwe stijl. ‘We gaan geen Maartje spelen, we het het op onze manier doen.’

Rubriek: Interview

Datum: 2 – 15 juli 2016

Pagina’s in de gids: 8 t/m 12

VARA GIDS -23- 04- 10 juni 2016

Ronald Giphart. Met vuist en penseel. Met In de jaren 90 waren de kunstenaarsbroertjes Donkers berucht en beroemd - tot in Amerika. Nu is er een documentaire over Aad, wiens leven tragisch eindigde.TitelMet vuist en penseel

In de jaren 90 waren de kunstenaarsbroertjes Donkers berucht en beroemd – tot in Amerika. Nu is er een documentaire over Aad, wiens leven tragisch eindigde.

Rubriek: Cultuur

Datum: 4 – 10 juni 2016

Pagina’s in de gids: 24, 25

VARA GIDS -16- 16 – 22 april 2016

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-16-16-22-april-2016Titel: Terlouws trouwste

Jan Terlouw blikt in Recht van spreken terug op zijn werk en leven. Vier schrijvers brengen een ode aan hun jeugdheld.

Rubriek: Cultuur

  • Ronald Giphart – Lezen – Oosterschelde Windkracht 10
  • Marcel van Roosmalen – Terlouw en de Gelderse Dijken – Koning van Katoren
  • Anne-Marieke Samson – Lieve kinderen – Oorlogswinter
  • Claudia de Breij – Waarom ik van Jan Terlouw hou – De kloof

Datum: 16 – 22 april 2016

Pagina’s in de gids: 36

VARA GIDS -15- 8 – 15 april 2016

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-15-8-15-april-2016Titel: Wilfred Genee

Hoewel zijn interviewprogramma ‘Wat gaat er nu door je heen?’ van de buis moet door tegenvallende kijkcijfers is The best yet to come, aldus presentator Wilfred Genee.

Rubriek: Interview

Schrijver: Ronald Giphart

Citaten:

  • ‘Ik vind ontregelen leuk en spannend.’
  • ‘Ongemak is goed voor het gesprek.’

Datum: 8 – 15 april 2016

Pagina’s in de gids: 8 t/m 12

VARA GIDS -11- 12 – 18 maart 2016

Geschenkschrijvers onder elkaar: Ronald Giphart, schrijver van het boekenweekgeschenk 2003, in gesprek met Esther Gerritsen, auteur van Broer, de uitgave van dit jaar.Titel: Onder boekenweekschrijvers (Esther Gerritsen)

Rubriek: Interview

Schrijver: Ronald Giphart

Citaten:

  • In gesprek met Esther Gerritsen, schrijver van het boekenweekgeschenk. ‘Moet ik niet voortaan gewoon kortere boeken schrijven?’
  • Geschenkschrijvers onder elkaar: Ronald Giphart, schrijver van het boekenweekgeschenk 2003, in gesprek met Esther Gerritsen, auteur van Broer, de uitgave van dit jaar.
  • In fictie voel ik me vrij om over gevoelens te schrijven.

Datum: 12 – 18 maart 2016

Pagina’s in de gids: 8 t/m 12

VARA GIDS -10- 5 – 11 maart 2016

Vara gids 10 5-10 maart 2016. De nieuwe realiteit. Ronald Giphart zette ooit een virtual reality-bril op en zag toekomst. Nu is er een VR-film van zijn hand’; In Your Face Vara gids 10 5-10 maart 2016. De nieuwe realiteit. Ronald Giphart zette ooit een virtual reality-bril op en zag toekomst. Nu is er een VR-film van zijn hand’; In Your FaceTitel: Totaal ervaring

Rubriek: Film

Schrijver: Ronald Giphart

Citaten:

  • De nieuwe realiteit. Ronald Giphart zette ooit een virtual reality-bril op en zag toekomst. Nu is er een VR-film van zijn hand’
  • Hoe virtual reality de filmwereld compleet zal veranderen. Ronald Giphart is kenner van het eerste uur en schreef het script voor de VR-film In Your Face.
  • ‘Ik slaakte een langgerekte kreet van verwondering.’

Datum: 5 – 11 maart 2016

Pagina’s in de gids: 30 t/m 33

VARA GIDS -09- 27 februari – 4 maart 2016

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-09-27-februari-04-maart-2016-01 Ronald-Giphart-VARA-GIDS-09-27-februari-04-maart-2016-02Titel: Schone Schijf

Rubriek: Interview

Schrijver: Ronald Giphart

Citaten:

  • ‘Auteur van Ik ook van jou (het boek) spreekt Angela Schijf, die met de gelijknamige film haar bisocoopdoorbraak vierde.’
  • Hoe actrice Angela Schijf (1979) doorbrak in de film ‘Ik ook van jou’ (naar het boek van uw interviewer) en meteen te maken kreeg met de bruutste regisseur die Nederland kende.
  • ‘Ik was zoekende en niet blij met mijzelf, net als Reza in de film.’
  • Acteren en Antwerpen volgens Angela Schijf.

Datum: 27 februari – 4 maart 2016

Pagina’s in de gids: 8 t/m 11

VARA GIDS -6- 6 – 12 februari 2016

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-08-20-26-februari-2016 Ronald-Giphart-VARA-GIDS-08-20-26-februari-2016-02Titel: Onder redacteuren

Rubriek: Actueel

Schrijver: Ronald Giphart

Beeld: Roel Determeijer

Citaten:

  • ‘Lekker, laat. Een dag uit het leven van RTL’s Late night. ‘Onze opties drogen op. We zijn bezig met prostituees.’
  • Half negen ’s morgens in Amsterdam en 01:00 uur ’s nachts thuis: Ronald Giphart liep mee op de redactie van RTL’s Late night

Datum: 20 – 26 februari 2016

Pagina’s in de gids: 18, 19, 20 & 22

VARA GIDS -6- 6 – 12 februari 2016

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-06-012-februari-2016Ronald-Giphart-VARA-GIDS-06-012-februari-2016-02Titel: Ontembare passie

Rubriek: Entertainment

Vier auteurs, één schrijver

Literair experiment: een estafette-Bouquetreeksverhaal van vier schrijvers.

A story so passionate it takes four people to tell it

Van de legendarische Bouquetreeks is een tv-serie gemaakt. Op verzoek maakten vier schrijvers (Herman Brusselmans, Özcan Akyol, Robert Vuijsje & Ronald Giphart) een estafette-bouquetreeksverhaal.

Schrijver: Herman Brusselmans, Özcan Akyol, Robert Vuijsje & Ronald Giphart

Citaten:

  • ‘Maar ineens kwam ze het restaurant binnengeschreden, die prachtige, opvallende, schitterende geklede verschijning, die een wolk Chanel achter zich liet.’
  • ‘Haar entree was spectaculair. Alle gasten en alle obers hadden haar gang gevolgd en zelfs een spoelkeukenmedewerker was even komen kijken.’

Datum: 6 – 12 februari 2016

Pagina’s in de gids: 28 t/m 31

VARA GIDS -5- 30 januari – 5 februari 2016

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-05-30-januari-07-februari-2016 Ronald-Giphart-VARA-GIDS-05-30-januari-07-februari-2016-02Titel: Pepijn Lanen

Rubriek: Interview

Schrijver: Ronald Giphart

Citaten:

  • De schrijvers van tegenwoordig. Ronald Giphart ontmoet Pepijn Lanen.
  • Nippend aan een kopje kruidenthee vertelt Pepijn Lanen (De jeugd van tegenwoordig) hoe de geboorte van zijn debuutroman (en die van zijn zoon) zijn leven veranderde.
  • Poëzie suggereert meer, rap is veel directer
  • Tweede jeugd. Pepijn Lanen (33) behoort tot de oudere rappers, maar als schrijver is hij ineens piepjong.

Titel: Breinbreker

Rubriek: Entertainment

Schrijver: Ronald Giphart & Mark van Vugt

Hoe conflicteert ons brein met de moderne tijd? Professor Mark van Vugt en Ronald Giphart schreven er een boek over: Mismatch. Een voorpublicatie.

Ons brein en de moderne tijd.

Titel: Aapmens

Rubriek: Entertainment

Schrijver: Ronald Giphart

Ronald Giphart bereidt ons voor op een college van ethologe en antropologe Jane Goodall, de apendeskundige bij uitstek.

Datum: 30 januari – 5 februari 2016

Pagina’s in de gids: 8 t/m 12, 26, 27, 33

VARA GIDS -01- 2-8 januari 2016

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-01-02-08-januari-2016 Ronald-Giphart-VARA-GIDS-01-02-08-januari-2016-02

Anne Frank verhalenwedstrijd

Rubriek: Geschiedenis

De jury van de verhalenwedstrijd ‘Lieve Anne…’ inspireert alvast schrijvers tussen de 13-16 jaar die mee willen doen.

  • Ronald Giphart – De aanrollende donder
  • Özcan Akyol – Waardenbesef
  • Cécile Koekkoek – ‘Jij moet ons helpen, Anne’

Schrijver: Ronald Giphart

Titel: Van grote schoonheid

Rubriek: Film

Citaten:

  • Ronald Giphart brengt een ode aan de pracht en praal in La grande bellezza. Maar vooral aan het herkenbare beeld van ‘de schrijver’ dat regisseur Paolo Sorrentino schetst.
  • ‘Schrijvende personages in films zijn… Vaak getourmenteerd, vaak larger than life, nog vaker smaller than life, maar altijd ongeloofwaardig.’.

Datum: 2-8 januari 2016

Pagina’s in de gids: 39, 44 & 45

VARA GIDS -51-52- 19 december 2015 – 1 januari 2016

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-51-52-19-december-2015-1-januari-2016-01 Ronald-Giphart-VARA-GIDS-51-52-19-december-2015-1-januari-2016Titel: Claudia de Breij

Rubriek: Interview

Schrijver: Ronald Giphart

Citaten:

  • ‘Dit jaar heb ik meer dan ooit geleden aan de wereld’ – Claudia de Breij had persoonlijk succes, maar wordt bang als ze aan haar kinderen denkt.
  • Vorige week bepaalde Claudia de Breij als gasthoofdredacteur nog de inhoud van het themanummer over vluchtelingen. In deze editie bespreekt ze met Ronald Giphart haar eigen, veelbewogen 2015.
  • ‘Ik vind mezelf in sommige dingen ook erg rechts. Op de snelweg tussen Utrecht en Amsterdam ben ik heel rechts.
  • ‘Linkse mensen hebben niet zo’n goed gevoel voor humor, vrees ik. Het is bij de VVD echt meer lachen.

Datum: 19 december 2015 – 1 januari 2016

Pagina’s in de gids: 8 t/m 12

VARA GIDS -49- 5-11 december 2015

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-49-05-11-december-2015 Ronald-Giphart-VARA-GIDS-49-05-11-december-2015-02Titel: Jidou van der Bijl

Rubriek: Interview

Schrijver: Ronald Giphart

Citaten:

  • Jildou van der Bijl (1971) belandde via Nieuwe Revue en een wereldreis op een zeilboot als hoofdredacteur bij Linda. ‘Ik ontdekte dat vrouwen geen vervelende onzekere mensen zijn die veel huilen en roddelen. Ik viel hier in een warm bad.’
  • ‘Ik had geen huis, geen werk en ik wist niet wat ik moest doen met mijn leven.’
  • Jildou. Linda.-hoofdredacteur Jildou van der Bijl herinnert zich haar Tiel-jaren. ‘We hadden Jomanda en we hadden Flipje.’

Datum: 5-11 december 2015

Pagina’s in de gids: 6 t/m 10

VARA GIDS -48- 28 november-4 december 2015

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-48-28-november-04-december-2015 Ronald-Giphart-VARA-GIDS-48-28-november-04-december-2015-02Verhaal: Opgemaakt

Rubriek: Entertainment

Aardige jongens

Vier schrijvers over volwassen worden – van jongen tot man. ‘Toen begreep ik hoe de wereld werkte: het was naaien of genaaid worden.’

  • Özcan Akyol – Genaaid
  • Herman Brusselmans – Suusje
  • Ronald Giphart – Opgemaakt
  • Robert Vuijsje – Het tuinhuis

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 28 november-4 december 2015

Pagina’s in de gids: 27

VARA GIDS -43- 24-30 oktober 2015

In deze Vara Gids van 24-30 oktober 2015 staat een rapportage van Ronald Giphart. De titel van het stuk is Geen nieuws is slecht nieuws. Ronald Giphart loopt een dagje mee met de redactie van Nieuwsuur.In deze Vara Gids van 24-30 oktober 2015 staat een rapportage van Ronald Giphart. De titel van het stuk is Geen nieuws is slecht nieuws. Ronald Giphart loopt een dagje mee met de redactie van Nieuwsuur.

Titel: Geen nieuws is slecht nieuws

Schrijver: Ronald Giphart

Rubriek: Actueel

Citaten:

  • De dag begint saai, maar eindigt explosief met nieuws uit Oranje. Ronald Giphart loopt een dagje mee met de redactie van Nieuwsuur.
  • Ieder uur Nieuwsuur. Een dag op de redactie van Nieuwsuur. ‘De sfeer is totaal omgeslagen. Overal rinkelen telefoons.

Fotografie: Roel Determeijer

Datum: 24-30 oktober 2015

Pagina’s in de gids:16, 17, 19, 21

VARA GIDS -42- 17-23 oktober 2015

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-42-17-23-oktober-2015-01Ronald-Giphart-VARA-GIDS-42-17-23-oktober-2015-02

Titel: Aan tafel!

Schrijver: Ronald Giphart

Citaten:

  • Net als de makers van het programma Proef/keuken bogen Ronald Giphart en zijn vrouw Mascha Lammes zich over de vraag wat kinderen lekker vinden. Dat resulteerde in het boek Vurrukkulluk!, met 100 recepten voor het hele gezin.
  • Schrijver/makkelijke eter maakte met z’n vrouw een kookboek voor kinderen. Met gratis recept!

Datum: 17-23 oktober 2015

Pagina’s in de gids: 22 & 23

VARA GIDS -40- 3-9 oktober 2015

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-40-3-9-oktober-2015-01Ronald-Giphart-VARA-GIDS-40-3-9-oktober-2015-02

Titel: Gerdi Verbeet

Rubriek: Interview

Schrijver: Ronald Giphart

Citaten:

  • ‘Oud-Kamervoorzitter en PvdA-Politica Gerdi Verbeet beziet haar carrière. ‘Links zat er op veel punten naast, en daar betalen we nu nog steeds de prijs voor.’
  • ‘Dat beviel me van geen kant’ – Het viel Gerdi Verbeet al snel op dat er aan het begin van de jaren 70 in linkse kringen weinig vrouwen rondliepen. En dat vond ze maar niks.
  • ‘Wiegel vond ik toen een verschrikkelijke man.’

Datum: 3-9 oktober 2015

Pagina’s in de gids: 6 t/m 10

VARA GIDS -37- 12-18 september 2015

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-37-12-18-september-2015 Ronald-Giphart-VARA-GIDS-37-12-18-september-2015-02Titel: Johan Derksen

Rubriek: Interview

Schrijver: Ronald Giphart

Citaten:

  • ‘Ronald Giphart in gesprek met Johan Derksen over diens pensioen bij Voetbal International en het explosieve trio Derksen, Gijp, Genee’
  • ‘We gaan een tijdschrift beginnen: Voetbal Inside.’
  • ‘Wiegel vond ik toen een verschrikkelijke man.’

Datum: 12-18 september 2015

Pagina’s in de gids: 6 t/m 10

VARA GIDS -36- 5-11 september 2015

In deze Vara Gids van 5-11 september 2015 staat een rapportage van Ronald Giphart. De titel van het stuk is Tien jaar ontspanning. Tempo Doeloe.In deze Vara Gids van 5-11 september 2015 staat een rapportage van Ronald Giphart. De titel van het stuk is Tien jaar ontspanning. Tempo Doeloe.

Verhaal: Tien jaar ontspanning. Auteur herinnert zich de ontspannen jaren 90 – en een PvdA-congres waar hij De Internationale aanhief.

Tempo Doeloe. Bij de Andere tijden-special over Wim Kok en Paars I (1994-1998) blikt Ronald Giphart terug op de jaren 90 – in retrospect een ‘gouden decennium, jaren waarin even bijna alles volmaakt leek en alles leek te kloppen.’

‘Het waren de jaren van flippo’s. Tamagotchi’s. do opkomst van dance, Karaoke en Quentin Tarantino.’

Rubriek: Geschiedenis

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 5-11 september 2015

Pagina’s in de gids: 28 & 29

VARA GIDS -27/28- 4-17 juli 2015

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-27-28-4-17-juli-2015-01Ronald-Giphart-VARA-GIDS-27-28-4-17-juli-2015-02Ronald-Giphart-VARA-GIDS-27-28-4-17-juli-2015-03Verhaal: Dione de Graaff, Op verzoek van Mart Smeets interviewt Ronald Giphart de vrouw aan wie Smeets het stokje doorgeeft.

Dione de Graaff over haar werk bij Studio Sport. Plus: hoe uw gasthoofdredacteur de presentatrice aan een nieuwe liefde koppelde.

Rubriek: Interview met Dione de Graaff

Verhaal: Sterallure

Ronald Giphart draaide een week mee in sterrenrestaurant Oud Sluis van Sergio Herman. ‘Gastronomie klinkt romantisch, maar koken op de allerhoogste ladder is een meedogenloos hard beroep.’

De mop van die topkok die wilde stoppen met een restaurant: hij stopte niet. Portret door een liefhebber.

Rubriek: Entertainment

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 4-17 juli 2015

Pagina’s in de gids: 8 t/m 12 & 48, 49

VARA GIDS -26- 27 juni – 3 juli 2015

Ronald-Giphart-VARA-GIDS-26-27-juni-3-juli-2015-01Ronald-Giphart-VARA-GIDS-26-27-juni-3-juli-2015-02

Rubriek: Entertainment

Zomerhitte! Bij de zomer horen vakantieliefdes. Zo vinden ook Özcan Akyol, Ellen Deckwitz, Ronald Giphart en Tjitske Jansen. ‘Dat ene kortstondige kusje was het startschot van mijn debuutroman.’

Verhaal: Rum en Kokos

Citaat: ‘Ze was ook zeventien, maar zij was wereldwijs en onverschrokken. Een meisje dat het leven in gulle teugen opsnoof.’

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 27 juni – 3 juli 2015

Pagina’s in de gids: 23

VARA GIDS -24- 13-19 juni 2015

Ronald Giphart VARA GIDS 24 13-19 juni 2015 Ons gedrag op festivals verklaard door gastantropoloog Ronald Giphart. 'Wij zijn de Feestende Aap, de homo festivallus'. Festivalverhalen. Publieke opinie. Ouwe lul.Ronald Giphart VARA GIDS 24 13-19 juni 2015 Ons gedrag op festivals verklaard door gastantropoloog Ronald Giphart. 'Wij zijn de Feestende Aap, de homo festivallus'. Festivalverhalen. Publieke opinie. Ouwe lul.Verhaal: Volksvermaak. Festivalzomer! (special, ook voor de thuisblijvers). Festivalantropilogie

Rubriek: Festival

Ons gedrag op festivals verklaard door gastantropoloog Ronald Giphart. ‘Wij zijn de Feestende Aap, de homo festivallus’

‘Zonder “het geven van feesten” zou dit niet zijn geschreven. Sterker nog, zonder “feesten” zou schrift überhaupt niet bestaan.’

Verhaal: Festivalverhalen. Publieke opinie. Ouwe lul.

Özcan Akyol, Ronald Giphart, Aaf Brandt Corstius en Herman Brusselmans over hun festivalervaringen. ‘We waren zeker niet hardcore, want ik haal de alsmaar designerkoffie bij de professionele barista.’

‘Maar dat ene applaus na dat ene eerste optreden suist nog steeds na. Dat komt nooit meer en ik zoek er ook niet meer naar.’

Schrijver: Ronald Giphart

Illustraties: Kamagurka

Datum: 13-19 juni 2015

Pagina’s in de gids: 18, 19, 31

VARA GIDS -23- 6-12 juni 2015

Ronald Giphart VARA GIDS 23 6-12 juni 2015 Ronald Giphart loopt een dag mee met De nieuws BVRonald Giphart VARA GIDS 23 6-12 juni 2015 Ronald Giphart loopt een dag mee met De nieuws BVVerhaal: Achter de nieuws BV

Ronald Giphart loopt een dag mee met De nieuws BV. ‘Wat? Gaat ons lijntje met Tilburg niet door?’.

Bedrijfsinformatie Een dagje mee met De nieuws BV. ‘Alle items worden stuk voor stuk doorgenomen, de toon is opvallend kritisch.’

Schrijver: Ronald Giphart

Fotograaf: Roel Determeijer

Datum: 6-12 juni 2015

Pagina’s in de gids: 16, 17, 18, 19

VARA GIDS -17- 25 april-1 mei 2015

VARA GIDS 17 25 april - 1 mei 2015. Kamerheren. Ronald Giphart liep een dagje mee door de Haagse Wandelgangen.VARA GIDS 17 25 april - 1 mei 2015. Kamerheren. Ronald Giphart liep een dagje mee door de Haagse Wandelgangen.

Verhaal
: Kamerheren

Ronald Giphart liep een dagje mee door de Haagse Wandelgangen. ‘Ze kunnen het hier beter omdopen tot De Tweet Kamer’.

‘Hier geldt de Nieuwspoortcode: men kan vertrouwelijk over alles spreken.’

‘Je merkt het als een Kamerlid bij Pauw goeie sier heeft mogen maken. Dan gaat de borst voorruit.’

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 25 april – 1 mei 2015

Pagina’s in de gids: 16, 17, 18, 19

VARA GIDS -16- 18-24 april 2015

Ronald Giphart VARA GIDS 16 18-24 april 2015 Ode aan Agent 327, de stripagent der Nederlandse Geheime DienstRonald Giphart VARA GIDS 16 18-24 april 2015 Ode aan Agent 327, de stripagent der Nederlandse Geheime DienstVerhaal: Stripverhaal. Geheime politie (2)

Rubriek: Cultuur

Ode aan Agent 327, de stripagent der Nederlandse Geheime Dienst (en vooral aan diens collega, de rondborstige Olga).

De rondborstige vrouwen in Agent 327 waren schaars gekleed en hadden zéér weinig tekst. En toch is maker Martin Lodewijk nooit vrouwonvriendelijkheid aangewreven. Een ode door Ronald Giphart.

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 18-24 april 2015

Pagina’s in de gids: 32, 33

VARA GIDS -10- 7-13 maart 2015

Ronald Giphart VARA Gids10 7-13 maart 2015 Tante Mien, mag ik je titels effe zien?Ronald Giphart VARA Gids10 7-13 maart 2015 Tante Mien, mag ik je titels effe zien?

Verhaal
: Tante Mien, mag ik je titels effe zien?

Je één keer in het jaar schaamteloos laten gaan in het bijzijn van collega’s. Daar draait het om op het Boekenbal, zo weet Ronald Giphart.

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 7-13 maart 2015

Pagina’s in de gids: 30 – 33

VARA GIDS -8- 21-27 februari 2015

Ronald Giphart VARA Gids februari 2015 HuisgenotenRonald Giphart VARA Gids februari 2015 HuisgenotenVerhaal: Huisgenoten

Op Netflix begint deze week het derde seizoen van House of Cards. Ronald Giphart, fan van de Britse én Amerikaanse versie, legt uit wat er zo goed aan is.

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 21-27 februari 2015

Pagina’s in de gids: 18 & 19

VARA GIDS -7- 14-20 februari 2015

Ronald Giphart VARA Gids 7 14-20 februari 2015Ronald Giphart VARA Gids 7 14-20 februari 2015

Verhaal: Wat je lacht, ben je zelf

In Het Groot-Brittannië van… zien we het land door de ogen van vijf bijzondere Britten, onder wie de Londense oud-burgermeester Ken Livingstone. Voor Ronald Giphart staat Groot-Brittannië voor humor. En dat zegt een hoop over zijn sociale status.

Schrijver: Ronald Giphart

Datum14-20 februari 2015

Pagina’s in de gids: 16 & 17

VARA GIDS -6- 7-13 februari 2015

Ronald Giphart VARA GIDS 06 7-13 februari 2015 Zijn online-krant De Correspondent bestaat nu ruim een jaar. Rede voor Ronald Giphart om de staat van de journalistiek te bespreken met hoofdredacteur Rob WijnbergRonald Giphart VARA GIDS 06 7-13 februari 2015 Zijn online-krant De Correspondent bestaat nu ruim een jaar. Rede voor Ronald Giphart om de staat van de journalistiek te bespreken met hoofdredacteur Rob WijnbergVerhaal: Rob Wijnberg. Onze man in Amsterdam

Rubriek: Interview

Als de wereld bezig is met Charlie Hebdo, richt Rob Wijnberg (De Correspondent) zijn pijlen op Nigeria.

Zijn online-krant De Correspondent bestaat nu ruim een jaar. Rede voor Ronald Giphart om de staat van de journalistiek te bespreken met hoofdredacteur Rob Wijnberg (32).

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 7-13 februari 2015

Pagina’s in de gids: 6 t/m 10

VARA GIDS -50- 13-19 december 2014

In deze Vara Gids van 13-19 december 2014 staat een rapportage van Ronald Giphart in gesprek met Bart Chabot. De titel van het stuk is Bart Chabot.Ronald Giphart VARA Gids 50 13-19 december 2015 Bart Chabot

Verhaal: Bart Chabot

Bart Chabot werd na zijn hersentumor rustiger en ging ‘eindelijk eens aan het werk’. Ronald Giphart sprak zijn vriend over zijn tijd als officier, z’n verbroken relatie met zijn ouders en de liefde voor zijn vier zoons.

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 13-19 december 2014

Jaargang: 85, nummer 50

Pagina’s in de gids: 6 – 10

VARA GIDS -44- 1-7 november 2014

In deze Vara Gids van 1-7 november 2014 staat een rapportage van Ronald Giphart over topkok Ferran Adria. De titel van het stuk is Eetafspraak. In het Spaanse Barcelona sprak Ronald Giphart exclusief met topkok Ferran Adria. 'Ah, the VARAgids.'In deze Vara Gids van 1-7 november 2014 staat een rapportage van Ronald Giphart over topkok Ferran Adria. De titel van het stuk is Eetafspraak. In het Spaanse Barcelona sprak Ronald Giphart exclusief met topkok Ferran Adria. 'Ah, the VARAgids.'

Verhaal: Eetafspraak

In het Spaanse Barcelona sprak Ronald Giphart exclusief met topkok Ferran Adria. ‘Ah, the VARAgids.’

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 1-7 november 2014

Pagina’s in de gids: 18, 19, 21 & 23

VARA GIDS -43- 25-31 oktober 2014

Ronald Giphart VARA GIDS 43 25-31 oktober 2014 De pieken en dalen in het leven van Sophie Hilbrand. Interview met Ronald Giphart
Ronald Giphart VARA GIDS 43 25-31 oktober 2014 De pieken en dalen in het leven van Sophie Hilbrand. Interview met Ronald GiphartVerhaal
: Sophie Hilbrand

Rubriek: interview

Goed nieuws: het leven van Sophie Hilbrand heeft eindelijk richting.

De pieken en dalen in het leven van Sophie Hilbrand.

Sophie Hilbrand heeft al een carrière achter de rug, maar diverse programma’s en twee kinderen verder lijkt ze in gesprek met Ronald Giphart haar draai op TV nu echt gevonden te hebben. ‘En ik ben pas 38.’

‘Ik was stuurloos. En dart duurde en duurde maar.’

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 25-31 oktober 2014

Pagina’s in de gids: 6 t/m 10

VARA GIDS -39- 27 september-3 oktober 2014

Ronald Giphart VARA GIDS 39 27 september-3 oktober 2014 Vlaams Multitalent Kamagurka (58, pseudoniem van Luc Zeebroek) tekent, schildert, maakt theater en documentaires.Ronald Giphart VARA GIDS 39 27 september-3 oktober 2014 Vlaams Multitalent Kamagurka (58, pseudoniem van Luc Zeebroek) tekent, schildert, maakt theater en documentaires.Verhaal: Hoe absurd is Kamagurka?

Rubriek: Interview

Vlaams Multitalent Kamagurka (58, pseudoniem van Luc Zeebroek) tekent, schildert, maakt theater en documentaires. Momenteel verblijft hij in Zwitserland om te schrijven aan zijn nieuwe show. Ronald Giphart zocht hem op.

‘Ik ben niet bang voor de dood, wel van het idee te sterven.’

‘Het Midden-Oosten, dat is absurd tot en met’ – Realiteit is absurditeit, legt Kamagurka uit aan Ronald Giphart.

Datum: 27 september-3 oktober 2014

Pagina’s in de gids: 6 t/m 10

VARA GIDS -29- 19-25 juli 2014

Ronald Giphart VARA GIDS 29 19-25 juli 2014 Wanneer is een mens gelukkig? En hoelang duurt dat gevoel? Ronald Giphart verteld uit ervaring.Ronald Giphart VARA GIDS 29 19-25 juli 2014 Wanneer is een mens gelukkig? En hoelang duurt dat gevoel? Ronald Giphart verteld uit ervaring.Verhaal: De houdbaarheid van geluk. Van Geluk gesproken. Even geluk a.u.b.

Rubriek: Entertainment

‘En ze leven nog lang en gelukkig’, jaja. Een korte geschiedenisles Geluk.

Wanneer is een mens gelukkig? En hoelang duurt dat gevoel? Ronald Giphart verteld uit ervaring.

‘Vroeg of laat is elk mensenleven een tragedie, vroeg soms, laat altijd.’

Datum: 19-25 juli 2014

Pagina’s in de gids: 22 t/m 24

VARA GIDS -21- 24-30 mei 2014

Ronald Giphart VARA GIDS 21 24-30 mei 2014 De Brugklasmemoires van Özcan Akyol, Ronald Giphart en Robert Vuijsje.Ronald Giphart VARA GIDS 21 24-30 mei 2014 De Brugklasmemoires van Özcan Akyol, Ronald Giphart en Robert Vuijsje.Verhaal: Hollandse Piepers. Een hele overgang

Verhaal Giphart: Ludduvvuddu

Rubriek: Entertainment

De Brugklasmemoires van Özcan Akyol, Ronald Giphart en Robert Vuijsje.

Een meisje, een schoolreisje een scooter: drie schrijvers over hun brugklasjaar. -Özcan Akyol, Ronald Giphart en Robert Vuijsje.

De brugklas – nog niet volwassen maar ook geen kind meer – spreekt tot de verbeelding. Drie schrijvers gaan terug naar dat eerste indrukwekkende jaar op de middelbare school.

Ik zou van een oude linkse arbeidersstad verhuizen naar een rechts kakdorp in het Gooi.

Het verhaal Ludduvvuddu stond eerder ook in Kijk Magazine 2011, nummer 11: Ludduvvuddu

Datum: 24-30 mei 2014

Pagina’s in de gids: 22 & 23

VARA GIDS -19- 10-16 mei 2014

Ronald Giphart VARA GIDS 19 10-16 mei 2014. Speech! Ronald Giphart over de kunst van het spreken.Ronald Giphart VARA GIDS 19 10-16 mei 2014. Speech! Ronald Giphart over de kunst van het spreken.Verhaal: Speech! Speech! Adempauze op bestelling

Rubriek: Actueel

Speech! Ronald Giphart over de kunst van het spreken.

Auteur herinnert zich de toespraken van zijn moeder – met steeds dezelfde adempauze en zogenaamde improvisatie.

Bij de start van Op weg naar het Lagerhuis geeft Ronald Giphart ons een lesje spreken in het openbaar en pitcht hij en passant een programma-idee: De lullepot.

Voor wie niet kon schrijven, acteren of huppelen was er een spelonderdeel genaamd ‘Eloquenta’, oftewel welsprekendheid.

Datum: 10-16 mei 2014

Pagina’s in de gids: 16 & 17

VARA GIDS -16- 19-25 april 2014

In deze Vara Gids van 19-25 april 2014 staat een reportage van Ronald Giphart over schrijver/columnist Martin Bril. De titel van het stuk is Saai Wordt Het Niet. Vijf jaar geleden overleed schrijver/columnist Martin Bril. Coen Verbraak maakte een documentaire over hem. Ronald Giphart over zijn laatste dagen met de man die dingen zag die andere over het hoofd zagen.In deze Vara Gids van 19-25 april 2014 staat een reportage van Ronald Giphart over schrijver/columnist Martin Bril. De titel van het stuk is Saai Wordt Het Niet. Vijf jaar geleden overleed schrijver/columnist Martin Bril. Coen Verbraak maakte een documentaire over hem. Ronald Giphart over zijn laatste dagen met de man die dingen zag die andere over het hoofd zagen.

Verhaal: Saai Wordt Het Niet

Cultuur & Geschiedenis

Vijf jaar geleden overleed schrijver/columnist Martin Bril. Coen Verbraak maakte een documentaire over hem. Ronald Giphart over zijn laatste dagen met de man die dingen zag die andere over het hoofd zagen.

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 19-25 april 2014

Pagina’s in de gids: 24, 25, 27 & 29

VARA GIDS -13- 29 maart-4 april 2014

Ronald Giphart VARA GIDS 13 29 maart-4 april 2014 In Adam zkt. Evan is iedereen naakt. Ronald Giphart vraagt zich af waarom we niet altijd bloot zijn.Ronald Giphart VARA GIDS 13 29 maart-4 april 2014 In Adam zkt. Evan is iedereen naakt. Ronald Giphart vraagt zich af waarom we niet altijd bloot zijn.Verhaal: Vrucht, VLEES

Rubriek: Entertainment

Adam zkt. Eva volgens Ronald Giphart

Blijven stralen. Tip: wie naar Adam zkt. Eva kijkt, blijft langer aantrekkelijk.

In Adam zkt. Evan is iedereen naakt. Ronald Giphart vraagt zich af waarom we niet altijd bloot zijn. Want van het kijken naar naakte lichamen worden we allemaal jonger en aantrekkelijker!

We houden ervan, van naakte lichamen, of we dat nu willen toegeven of niet.

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 19-25 april 2014

Pagina’s in de gids: 24, 25, 27 & 29

VARA GIDS -10- 8-14 maart 2014

Ronald Giphart VARA GIDS 10 8-14 maart 2014. De Boekenweek die zaterdag van start gaat heeft als thema Reizen. Ronald Giphart, Robert Vuijsje en Herman Brusselmans over hun vroegste reisherinnering.Ronald Giphart VARA GIDS 10 8-14 maart 2014. De Boekenweek die zaterdag van start gaat heeft als thema Reizen. Ronald Giphart, Robert Vuijsje en Herman Brusselmans over hun vroegste reisherinnering.Verhaal: Lachzakje

Rubriek: Cultuur & Geschiedenis: Reisbeschrijvers

Herman Brusselmans, Ronald Giphart en Robert Vuijsje over hun opmerkelijkste reis.

Boek en week Boekenweek-special. Met reisherinneringen van Herman Brusselmans, Ronald Giphart en Robert Vuijsje, de VARAgids Boekenquiz en Tommy Wieringa over zijn Boekenweekgeschenk.

De Boekenweek die zaterdag van start gaat heeft als thema Reizen. Ronald Giphart, Robert Vuijsje en Herman Brusselmans over hun vroegste reisherinnering.

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 8-14 maart 2014

Pagina’s in de gids: 18 & 19

VARA GIDS -47- 23-29 november 2013

VARA Gids van 23-29 november 2013 waarin Ronmald Giphart en stuk schrijft over Kim Basinger: Wilde KimVARA Gids van 23-29 november 2013 waarin Ronmald Giphart en stuk schrijft over Kim Basinger: Wilde Kim

Verhaal: Wilde Kim

Een ode aan Kim Basinger, een late jeugdliefde.

Schrijver: Ronald Giphart

Datum: 23-29 november 2013

Uitgever: Cecile Koekoek

Pagina in de gids: 38 & 39

VARA GIDS nr. 51-52 – 22 december 2012 – 4 januari 2013

Ha Nico,

Laten we het eens over Kerstmis en de VARA hebben. Ik weet dat jij niet uit een progressief nest stamt. Mijn familie hoorde wel bij de rooien. Mijn oma deed als kantine juffrouw in de Rotterdamse haven mee aan inzamelingsacties voor NVV, PvdA, VARA en andere clubs van onze maatschappelijke zuil. In de jaren 70 gingen wij met de lokale VARA-afdeling in bussen naar Hilversum, om opnames bij te wonen van onze programma’s. Onderweg werden er strijdliederen gezongen, wat grote indruk maakte.

Eerst volgden wij met de verworpenen der aarde het rode vaandel naar het programma Z.I. (Zaterdag Informatie), dan naar het illustere Z.O.(Zaterdag Ochtend), vervolgens naar In de Rooie Haan – om hard te klappen voor linkse politici – en tot slot teisterden we onze keeltjes bij een VARA-meezingprogramma van Edwin Rutten.

Het kerstfeest was ons rooien een gruwel. Mijn vader wilde er als humanistisch atheïst pertinent niet aan meedoen, maar mijn moeder vreesde dat mijn zus en ik zouden worden gepest als we niet met de geestdodende kerstmassa zouden meegaan.

En dus bedacht ze een tussenvariant: een ‘links kerstfeest’. Ze kocht bij een boer een overgebleven en door het grootkapitaal uitgebuit kerstboompje, waarin ze gepunnikte slingers en beschilderde mandarijntjes hing. Dit lugubere experiment zal mijn ontluikende liefde voor de decemberse Jezusgekte voor altijd hebben gesmoord. Doe jij er iets aan? Ik probeer me voor te stellen hoe jouw kerstboom eruitziet. Een klein tegen-wil-en-dank-struikje-voor-de-vorm of een campy schijt-aan-over-de-top-boom? Mijn eigen kinderen zullen dit jaar weer kirrend van plezier een boom opzetten, dat is een gebruik waarin ik geen enkele zeggenschap heb. Ik ben voor mijn gezin ‘die humorloze man die rond kersttijd humorloos begint te mekkeren over de kersttijd’.

Vanavond zag ik bij Pauw & Witteman een vertegenwoordiger van de politieke tak van de terreurorganisatie van Jezus het begrip ‘religiestress’ uitleggen. Er is namelijk een nieuw christelijk speeltje genaamd www.religiestress.nl. Een website ‘met een knipoog’. Hiermee kunnen mensen vaststellen in welke mate zij zich geestelijk laten geselen door het onophoudelijke geëmmer over hoofddoekjes, gristelijke vrouwenstandpunten, pedofiele priesters, aanbouw van moskeeën, fundamentalisten, onverdoofd slachten, verbod op godslastering, en hoe de wereld verder wordt verkankerd door de wereldwijde sprookjesmaffia.

Hoewel ik de test direct ben gaan doen, wist ik op voorhand al dat ik ook dit jaar enorm in de stress zal schieten van het debiliserende devote geouwehoer rond die nooit gebeurde, en inmiddels zelfs door de paus in twijfel getrokken, goddelijke gebeurtenis. Iedereen lijkt mee te doen aan de evangelische ellende, geen enkele krant of zender kan zonder verwijzingen naar het Kerstfeest – zelfs de VARA doet eraan mee. De VARA!

En dit zeg ik als ‘Profeet met Menselijke Trekjes’. Dat was althans mijn score op de religiestressmeter van die meneer van de ChristenUnie. Ik ben volgens de godsfanaten dan wel kritisch op het geloof, maar ik ‘beperk me tot woorden’. Godverdomme, ik weet niet hoe en waar jij die godvergeten geboorte van dat godverdomde rotkind gaat wegvreten, Nico, maar mag ik jou een aangename tijd wensen? Met een gestreste knipoog.

RONALD GIPHART (SEKS, 9 JAN.)

Ooit maakte Koos Postema voor Sport7 een themauitzending over ‘Sport & Seks’, waarvoor hij mij vroeg Stella Jongmans te interviewen. De achtvoudig Nederlands kampioene op de 800 meter had destijds net in Playboy gestaan met een spraakmakende blootreportage. Op een van de foto’s zat de hardloopster louter gekleed in zwarte laklaarzen met haar benen gespreid op een bankje, terwijl ze met haar hand zocht naar een stukje popcorn dat in haar kruis was gevallen. Op een andere foto hield ze haar stinkende sportschoenen sensueel voor haar tussenbeense.

Er was de voorspelbare reuring om de foto’s van Jongmans’ tepels en schaamstreek (onlangs zag ik de gebroeders Van de Kerkhof tegen betaling hun varifocusbrillen showen, een bepaald onappetijtelijker beeld).

Postema’s redactie had bedacht dat ik Jongmans in een bubbelbad moest ondervragen over de vraag of vrouwelijke sporters hun seksualiteit mogen inzetten bij het verwerven van sponsorgeld. In diezelfde tijd liet de Nederlandse dameshandbalploeg zich met ontbloot bovenlijf fotograferen om een nieuwe shirtsponsor aan te trekken. De suggestie: erotiek en sport horen bij elkaar.

Waar in zwart-wit-tijden atleten als Fanny Blankers-Koen in gebreide aardappelzakken over de baan renden, gaan topsporters tegenwoordig slechts gekleed in een paar veters en een half brillendoekje om hun afgetrainde lichamen. De suggestie: sporters zijn niet lelijk.

Monter meldde ik mij op een dinsdagochtend bij een wellnesscentrum in Bleiswijk. Iedereen liep er naakt rond, bij dat soort plekken gebruikelijk. Het interview met Jongmans werd een van de meest enigmatische momenten in mijn leven als schrijver. Terwijl een cameraploeg om ons heen poedelnaakt stond te filmen, voerde ik in mijn blootje een serieus gesprek met een zelfbewuste atlete die zich terecht niets aantrok van alle kritiek op haar beslissing wie ze naar haar lichaam liet kijken. De cameraman, die zelf een compleet vleesstatief onder zijn buik had hangen, had me overigens beloofd dat op televisie ‘alles groter leek’. Dat bleek enorm overdreven. Maar gelukkig keek er toch niemand naar Sport 7.

VARA GIDS nr. 49 – 8-15 december 2012

Nico! Nico! Nico!

Toen ik je deze brief begon te schrijven keek ik met een schuin oog naar Nieuwsuur, over de veiling van boeken van Gerrit Komrij. Komrij was een groot verzamelaar van erotica uit de 18de en 19de eeuw en van werken over scatologie. Ik weet niet of je thuis bent in dit subgenre dat Komrij zelf noemde ‘alles over stront, poep en winden laten’.

Een deskundige vertelde over Komrij’s liefde voor de drollenkunde. Hij liet bijzondere en zeldzame boekjes zien die dichter in de loop van zijn leven had aangeschaft. Met een twinkeling in zijn ogen toonde de man een ‘afbeelding van een engel met een langwerpige toeter in zijn ‘anus podex’ (kontgat).

‘Hij bespeelt dus de reettrompet,’ zei de literator, met een tongval alsof hij stijlfiguren in het werk van Ovidius besprak.

Zeer aandoenlijk waren ook de beelden van de veiling van Komrij’s boeken: grijze gedistingeerde oudere heren die doodernstig meeboden op titels als The gas we pass, Das Scheiss Buch, The Story of Farts en It’s only gas. Het leek alsof ze er jaren op hadden gewacht tot deze zeldzame poepboeken weer op de markt kwamen.

‘Dit gaat over de l’art depéter,’ vatte de deskundige de voorliefde voor scatologie samen. De kunst van het scheten laten. Natuurlijk moest ik bij dit item aan jou denken, Nico, aan wat er vorige week gebeurde in Hilversum.

Het hing al een tijdje in de lucht, maar toch was het een enorm moment. Hoe lang toeren we nu al, inclusief de repetities, voorbereidingen en heisessies? Een maand of vijf. Al die tijd hebben jij en ik met Herman en Fred geoefend, gespeeld, gegeten, gedronken en in kleedkamers gezeten.

En toen gebeurde het. In poptempel De Vorstin. In de kleedkamer. In het uur voor onze voorstelling. Jij zat te schrijven, ik printte vellen uit, Herman las een tijdschrift, Fred at twaalf minimarsjes. Iemand – ik geloof dat ik het was – liet in een onbewaakt moment een beetje darmgas ontsnappen, een gebeurtenis die gepaard ging met een ludiek knetterend geluid.

De stilte hierna was alles vullend. Ik verexcuseerde me met dezelfde intonatie als waarmee ik me bij mijn gezin verexcuseerd om mijn menselijkheid. Daarna zag ik jullie verbijsterde gezichten. Jij vertelde dat jullie in al die jaren dat The Hank Five nu door Nederland trekt nog nooit in elkaars bijzijn ook maar één scheet hebben gelaten. En dat maakt jullie waarschijnlijk het enige bandje ter wereld. Ik ken verhalen van popgroepen die het ruften tot hogere muziekvorm hebben verheven.

Ik stel me voor hoe dat de afgelopen jaren bij jullie is gegaan, hoe zwaar jullie het hebben gehad door krampachtig jullie winden in te houden, in kleedkamers, op het podium, in de auto terug. Wat een bevrijdende momenten moeten dat zijn geweest zijn als jullie elkaar ’s nachts afzetten en jullie – met de toerwagen nog in zicht – alle opgebouwde gassen eindelijk konden laten ontsnappen.

Ik hoop oprecht dat mijn flatulente bijdrage deze vreemde vloek nu heeft doorbroken en dat jullie, na vijfentwintig jaar, eindelijk in elkaars bijzijn ook de reettrompet durven te bespelen. Laat dat dan mijn nagedachtenis zijn.

VARA GIDS nr. 47 – 24-30 november 2012

Héé Nico!

Als je deze brief leest is hij er alweer bijna een week, die man met die baard en die opmerkelijke obsessie voor kleine kinderen. Tenminste: als het hem is gelukt op tijd in Nederland aan te komen. Dat is de afgelopen dagen in mijn huis de belangrijkste actualiteit geweest. Eergisterenavond werd ik in mijn voordeur opgewacht door twee van mijn kinderen, die mij kortademig toeriepen dat er iets verschrikkelijks was gebeurd. Opgewonden renden ze terug naar de huiskamer.

‘Het was net op het Journaal!’ vulde mijn oudste zoon aan, al even astmatisch, toen ik ons nakomertje en zijn zusje bezorgd was gevolgd. Even tussen jou en mij? Ik dacht aan een terroristisch aanslag, Aan een sterfgeval van een bekendheid, de liquidatie van een politicus.

‘Het is echt schokkend!’ kermde mijn dochter, met de hysterische intonatie van zo’n method-acterende tafelzitter bij DWDD.

Met pure ontreddering in zijn stem zei mijn oudste: ‘De boot van Sinterklaas is nóg hélémáál niét uit Spanje vértrókken.’

‘Meen je dat?’ riep ik, en educatief voegde ik eraan toe: ‘Godverdegodverse klotesint! Wat een ongelooflijke idioot is dat toch.’

Met grote ogen keek mijn jongste zoon mij aan. Mijn kans op cadeautjes leek nog voor de intocht van Sinterklaas definitief verkeken.

‘Maar het is toch zo?’ riep ik. ‘Is het weer zover? Kan die ouwe nou nooit eens op een normale manier aankomen? Altijd gaat er verdomme wel iets mis: dan is het Grote Rode Boek nat geworden, dan zijn de kolen voor de boot op, dan hebben die vermaledijde rotpieten een of andere brug per ongeluk omgedraaid.’

Van mijn kinderen begreep ik dat dit jaar de machinekamer kaduuk is. Stelletje onmachtige amateurs. Het hele jaar hebben ze de mogelijkheid gehad om die schuit zeewaardig te maken.

‘Ze zijn zaterdag misschien niet op tijd in Roermond!’ riep mijn zesjarige, die meeging in de ontreddering van zijn grotere broer en zus.

‘Och, dat zou toch eens mooi zijn; mompelde ik, maar mijn zoon had zich alweer naar Dieuwertje Blok gewend, in de hoop op aanvullende berichtgeving over de situatie rond Sinterklaas.

Na het Sinterklaasjournaal zat ik met mijn jongste op de bank. Het grappige was dat hij van de drie kinderen het minst onder de indruk leek van de mogelijke ramp die Roermond en alle kinderen van Nederland stond te wachten.

‘Het komt vast wel goed,’ zei hij.

‘Ik denk het ook.’

En toen vroeg hij of ik er op pakjesavond dit jaar bij zou zijn. Aarzelend voegde hij eraan toe: ‘Of ben je dan weer op pad met Nico?’

Och, dat zou toch eens mooi zijn, dacht ik, maar ik zei: ‘Nee natuurlijk niet, daar wil ik toch bij zijn?’

‘En denk je dat Sinterklaas dit jaar ook eens bij ons thuis komt?’ vroeg hij. Het woord ‘eindelijk’ slikte hij nog net in. Die ouwe heeft ons huis namelijk nog nooit aangedaan.

‘Wie weet,’ zei ik mysterieus. ‘Wie weet.’

Vandaar mijn vraag: Nico, als jij vanaf nu je baard laat staan, hoe lang is die dan op 5 december? Zorg ik voor een mooie rode tabberd.

VARA GIDS nr. 45 – 10-16 november 2012

Ha Nico,

Dit zijn idioot druk ke weken. Ik zie jou vaker dan mijn vrouw, en mijn kinderen hebben het inmiddels over mij als ‘de man die op zondagavond de bezorgchinees betaalt’. Bovenaan deze aanhef staat het regeltje dat wij in deze brieven elkaar schrijven wat ons opvalt in de media. Yeah, right. Stelt mij direct voor een probleem, want ik weet niet hoe het met jou is, maar ik volg deze theaterdagen bijna geen ‘media’, omdat ik voortdurend bij jou ben. Orkaan Sandy is rimpelloos aan me voorbijgetrokken en dat we een nieuw kabinet hebben, hoorde ik in mijn auto op de radio. Het zijn meestal de eerste zaken die sneuvelen in tijden van drukte en cholera: kranten en tv.

Iets dat me ergert, want ik hou erg van tv-kijken. Je hoort je er als boekenlezer natuurlijk voor te schamen dat je je zinnen ook graag door het platscherm laat bevredigen, maar ik kan het niet ontkennen: ik mag graag voor mijn tv zitten, terwijl ik de schalks in m’n hand liggende afstandsbediening bijna masturbatoir bedien. Ik ken mijn afstandsbediening na al die jaren zo goed dat ik precies weet waar alle lekkere plekjes zitten.

Volgens mij wordt er door de homo lector, de lezende mens, veel meer tv gekeken dan hij of zij wil toegeven. Ik kom regelmatig intellectualo’s tegen die met een devoot gezicht beweren dat ze ‘eigenlijk nauwelijks tv-kijken’, maar die wel alle programma’s die ter sprake komen toevallig blijken te hebben gezien. Yeah, right.

Het is een bekende gedachte dat je niemand aan het eind van zijn leven zult horen verzuchten: ‘Had ik maar meer tijd op kantoor of de zaak doorgebracht.’ Zo zal ook niemand het op zijn sterfbed betreuren te weinig programma’s te hebben gekeken. ‘Had ik maar wat meer gezapt in mijn leven.’

Een halfjaar geleden heb ik al mijn digitale tv-abonnementen de deur uitgedaan. In tijden van crisis scheelt dit een badkuip geld en het levert ook nog eens veel tijd op. Ik kwam er bijvoorbeeld achter dat ik op een verloren zondag wel eens zat te staren naar een wedstrijd van Dortmund tegen Stuttgart, of naar een film die ik al drie keer had gezien, naar Zuid-Hindoestaanse kookprogramma’s of ondertitelde Duitse homoporno. Dat laatste ontroerde me overigens zeer, dat iemand van een Nederlands vertaalbureau de vertalingen bij hardcore scènes had zitten intypen. ‘Ja, daar ja. Ja, steek hem erin. Zuig me, jongen. Achter je huig, klootzak: Als dat soort zinnen . niet goed worden vertaald, kun je de hele essentie van het verhaal missen.

En toch, in deze geestdodende weken waarin wij van hot naar her rijden, snak ik regelmatig naar zinloos geklik van het ene tv-kanaal naar het andere. De enige momenten dat ik soms uitgeteld een beetje tv-kijk, is als ik ’s nachts ben teruggekomen van onze optredens, en dan het liefst naar iets volkomen wezenloos als garnaalvissen of hoe je een Drentse krentenmik bakt.

Och Nico, in plaats van deze brief te schrijven, had ik ook tv kunnen kijken. Zoveel heb ik dus al voor je over.

VARA GIDS nr. 2 – 12-18 januari 2013

Ha Nico,

Allereerst voor jou en de jouwen en iedereen die je kent of hebt gekend of nog gaat kennen of zou willen kennen een buitengewoon voorspoedig 2013, en meteen ook maar voor de jaren 2014, 2015, 2016 tot en met 2028, dan hebben we dat alvast gehad.

Een kennis van mij was in vroeger tijden verslaafd aan bepaalde middelen, en zo leuk was dat helemaal niet. Heel soms – één keer in de tien jaar vervalt hij in deze gewoonte. Laatst zag hij in het café een bekende een postzegelgroot envelopje frommelen in de hand van iemand anders. Er trok een gloed door mijn kennis’ lichaam. Hij wist dat hij, dit keer, te zwak was zich te verzetten tegen zijn drang ook een greep naar het pakketje te doen.

Op een totaal andere manier, maar vergelijkbaar, ben ik het nieuwe jaar ingegaan. Ik heb het al een tijdje niet gedaan, hoewel het me metterjaren veel schaamtevol genot heeft gegeven. Toen ik mijn ouderlijk huis verliet ben ik cold turkey gegaan. Bijna tien jaar lang heb ik geprobeerd geen gehoor te geven aan de lokroep van mijn verslaving. Mijn excuus was dat ik liever boeken las.

Toen mijn vrouw zwanger was van ons eerste kind ben ik ben ik naar een electronicazaak gegaan en heb ik er na jaren toch weer aan toegegeven. Het tv’tje dat ik kocht had een afstandsbedieningen voor mij was dat nieuw, want toen ik nog thuis woonde hadden we zo’n ding niet. Ik kan me dat nu bijna niet meer voorstellen. In die vreemde jaren moest je als je van kanaal wilde veranderen opstaan, naar de tv lopen, aan een knop draaien tot je een andere zender had gevonden, om daarna terug te lopen naar de bank. Geen wonder dat ik toen zo mager was.

Die eerste maanden dat mijn vrouwen ik een tv hadden, ontdekte ik de kunst van het zappen, hoe je uren achter elkaar je eigen tv-voorstelling kon regisseren. Dat had ik eerder bij huisgenoten gezien: vj’s avant la lettre. Beelddirigenten. Een van mijn huisgenoten kon met zijn afstandsbediening masturbatoir in zijn hand uren achter elkaar soepel flarden films, sportwedstrijden, documentaires, commercials en praatprogramma’s aan elkaar lijmen tot een doelloze maar verslavende schermbrij.

Het was mijn voornemen in 2013 serieuzer te gaan werken, te beginnen op 1 januari na het NOS-Journaal van 12:00 uur. Bleek er geen NOS-Journaal van 12:00 uur te worden uitgezonden, maar een herhaling van een door Gerard Cox geregisseerde Rotterdamse klucht getiteld Au au me rug, over een mallotig echtpaar dat niet meer ‘van wippestijn’ ging. Na nog geen minuut te hebben gekeken, merkte ik dat er een opgewonden gloed door mijn lichaam trok. Daar kon ik me dus niet tegen verzetten. En zo ben ik het nieuwe jaar begonnen: zappend van Rotterdamse vreemdgangers, naar Frozen planet, een circus, The hairy dieters, De gouden eeuw, Van Persie, Brideshead Revisited, WipeOut. De hele godvergeten dag door mijn eigen beeldpap. 2013 nu al verpest. Misschien tijd weer eens tien jaar te stoppen, Nico.

VARA GIDS nr. 4 – 26 januari-1 februari 2013

Heee Nico,

Tijdens onze afgelopen tour met The Hank Five ben ik goddomme vijf kilo aangekomen. Het zijn vrees ik al die mini-marsjes en zakjes chips geweest. Ik vertelde mijn kinderen dat er in de kleedkamers van Nederlandse popzalen altijd grote bakken klaarstaan met chocola, zoutjes, pepermunt en vers fruit. In de koelkast liggen drankjes, broodjes, vlees en kaas. Alleen daarom wil mijn zoon nu ook een elektrische gitaar.

Ik legde uit dat wij voor onze voorstelling geen rider hebben met voorwaarden en verlangens. Belangrijke bands hebben die wel. Een van de beroemdste rider requests was die van het langharige hardrock-combo Van Halen, die de eis stelde dat er in hun kleedkamer altijd een grote schaal met M&M’s moest klaarliggen, echter zonder bruinkleurige. Als de bandleden één bruine M&M vonden kon het optreden worden afgeblazen, maar moest de organisator wel de volledige gage betalen (deze eis was in feite om te testen hoe serieus een popzaal de andere technische eisen van de band nam).

De ‘bruinloze M&M’s’ hebben de toon gezet. Idiote riders horen bij rock-‘n-roll. Zo wil Elton John precies 74 handdoeken bij een optreden. The Rolling Stones eisen shepherd’s pie, HP-sauce en een biljarttafel. James Blunt wil in iedere zaal 120 flessen bier, 12 flessen Ierse cider, 4 flessen wodka, 3 flessen witte wijn en 2 grote flessen Champagne. Helemaal geen watje dus, die Blunt.

Madonna is niet lastig, zo lang er maar nieuwe wc-brillen worden geïnstalleerd. Het idee dat ze moet zitten op een pot waarop ook Meat Loaf heeft zitten kakken is voor haar een gruwel. En The Foo Fighters willen graag zes porties Cup O Noodles, echter… alleen als ze op woensdag optreden.

Maar het kan gekker. Michael Bublé treedt niet op als er niet een puck van een lokaal ijshockeyteam op hem ligt te wachten. The Red Hot Chili Peppers wilden in hun hoogtijdagen schone onderbroeken in hun kleedkamer en The Beasty Boys een set regenboogkleurige condooms. En Prince wil altijd een dokter stand-by die hem een vitamine B12-injectie kan geven.

Maar het kan nóg gekker. Lady Gaga verlangde eens dat alle medewerkers haar op een avond uitsluitend zouden aanspreken in een cockney-accent. Voor Emenim moest een houten vijver voor zijn koikarpers worden gebouwd. En zangeres J.Lo staat erop dat de koffie die ze voor een optreden drinkt ‘tegen de klok in wordt geroerd’.

Maar het kan nóg nog gekker – en ik verzin dit dus echt niet. Cher wilde ooit een aparte kleedkamer voor… (ik geefje even de tijd na te denken) … haar pruiken. Queen eiste buiten de kleedkamer een modderworstelring inclusief worstelaars, bedoeld voor ‘post-performance entertainment’. En Axl Rose – de koning van de bizarre riders – speelde alleen als er een vierkante meloen in zijn kleedkamer klaarstond, plus zeven soorten kaas, zes lampen, een haardkleed en twee honingpotten in de vorm van een beer.

Nu heb ik voor onze komende voorstellingen iets heel erg buitenissigs bedacht voor onze rider. Ik zou wel als idiote eis willen stellen dat popzalen… juist helemaal niets meer klaarleggen. Vooral géén snoep, juist géén chips en al helemaal géén kaas, géén vette worst en géén beervormige honingpotten. Misschien dat het zo lukt die verdomde kilo’s weer kwijt te raken, Nico.

VARA Gids 2-8 februari 2013 V.V.T. Verborgen verleden

VARA GIDS nr. 6 – 9-15 februari 2013

Ha Nico,

Deze brief schrijf ik je een dag voor Nationale Gedichtendag, de jaarlijkse gangbang van poëzieminnend Nederland. Ik neem aan dat jij morgen ook in den lande mag opdraven. Goed! Leve de poëzie!

Afgelopen maandag zag ik bij DWDD de scheidende Dichter des Vaderlands, Ramsey Nasr, in een uitzending over de aangekondigde abdicatie van hoe heet ze… kom, hoe heet ze nou ook alweer? Nasrs wangen fleurden op van heimelijke verliefdheid toen hij vertelde dat hij onze vorstin beschouwde als zijn tweede moeder. Zijn verzuchting deed Nasrs collega Abdelkader Benali direct venijnig twitteren: ‘Ramsey gaat over een paar minuten nog zeggen dat hij borstvoeding van Beatrix heeft gekregen.’

Matthijs van Nieuwkerk vroeg of Nasr zich zou willen verwaardigen op de valreep van zijn Dichter-des-Vaderlanderschap nog een poëem te componeren over de troonsafstand van zijn geliefde Q.I.L.F. Geschrokken stamelde Nasr dat hij daar toch echt even tijd voor moest vrijmaken. De boodschap: gedichten peuter je niet uit je neus.

Een dag later zat hij alweer bij DWDD, om te laten horen dat hij toch iets had geschreven. Met zalvend pathos declameerde Nasr in een soort zelfpersiflage zijn indrukwekkende verzen. Na zijn gevoelvol gedragen woorden zweeg hij ernstig, overmand door emoties die zijn plechtstatige zinswendingen bij hem hadden opgeroepen. De stilte na zijn laatste regel schuurde tot diep in de huiskamer.

Sorry Nico, misschien dat ik jou als collega-dichter beledig en hoezeer ik Ramsey ook waardeer als acteur: ik zat schaterend voor de buis. Het is precies deze gevoelige stilte en de door leed overmande blikken die voorgelezen poëzie vaak zo hilarisch lachwekkend maken. Ik volg ze al een jaar of dertig, dichters die hoesten, pruttelen, zuchten en poseren intens onder de indruk te zijn van hun eigen pathetiek.

Dat doet me aan jou denken. Vorig jaar stonden wij op een zaterdagavond in een popzaal in Apeldoorn. Wachtend in de kleedkamer lazen we in een plaatselijke krant een artikel over de mij onbekende blueslegende Henri van Werven. Er stond een foto bij van een doodzieke kerel, die in bed lag met een gitaar om zijn nek. Jij las uit het begeleidende interview voor dat de man met zijn voormalige band Booze een dag na onze show een afscheidsoptreden zou geven in een Apeldoorns bluescafé. Het zou zijn laatste concert worden. Getroffen door dit bericht zonderde jij je af, om aus einem Guss, een gedicht voor Henri te schrijven. Wat? Te rammen, in je computer te beuken.

Vlak voor de pauze las je, overgehaald door mij, beschroomd je print over Henri voor aan het publiek. Woorden die de zaal verpletterden. Ik ben regelmatig geraakt geweest door regels uit een gedicht, ik heb een tiental Nachten van de Poëzie afgelopen, ik heb ontelbare dichters horen voordragen en ik heb vele dichtbundels gelezen, maar nimmer voelde ik de kracht van poëzie zo alomtegenwoordig als bij jouw afscheidsgedicht voor die lokale bluesheld. Het was geen plechtstatige stilte na jouw woorden, het waren driehonderd hartverscheurende snikken uit één keel. Doe je best, morgen, Nico. Leve de oprechte poëzie.

VARA GIDS nr. 8 – 23 februari – 1 maart 2013

He Nico,

Mijn vader hield van cabaret, wat mijn jeugd een stuk draaglijker maakte. In zijn platencollectie zaten de Grote Drie, maar ook Fons (‘fonspatiënt’) Jansen, Paul van Vliet, Don Quishocking, Nar (‘romantiek met mayonaise’), Neerlands Hoop, Henk Elsink en vele andere grootheden uit de alweer bijna vergeten hoogtijdagen van de vaderlandse kleinkunst. Als kind draaide ik die platen vaak. Van sommige shows schreef ik lappen tekst woordelijk over, omdat mijn vader had gezegd dat je daarmee pas echt begreep hoe grappen werkten. Nog steeds ken ik hierdoor fragmenten uit het roemruchte cabaretverleden uit mijn hoofd. ‘En waar het leven eigenlijk allemaal om draait: dat het balletje blijft rollen in de flipperautomaat…riengdiengdiengdieng ioewa ioewa ioewa klingklingkling… plop!’ (dit komt uit een nummer van de inmiddels vergeten cabaretgroep Vangrail).

Wat moest het fantastisch zijn om van humor je beroep te maken, stelde ik me voor. En toen kwam ik op een leeftijd dat mijn ouders me begonnen mee te nemen naar het theater. Ik herinner me het laatste programma van Nar (voordat Youp van ’t Hek voor zichzelf koos), de eerste show van Hans Liberg, een voorstelling van Purper en een conference van Seth Gaaikema.

Volgens Wikipedia zou dat Seth nu (uit 1980) of Het laatste zaaltje met gezond verstand (1981) geweest moeten zijn, maar inhoudelijk kan ik me niet veel meer van die voorstelling voor de geest halen. Wat ik nog wel weet is dat Seth onze zaal finaal aan gort speelde, althans in mijn beleving als vijftienjarige (en ik kan me niet voorstellen dat ik destijds de enige was die in zijn stoel heeft liggen brullen).

Vorige week maakte Gaaikema bekend dal hij stopt als cabaretier, een mededeling die gegniffel en gemeesmuil veroorzaakte onder het haatdragende grauw op Twitter. ‘De ongekroonde koning van de woordspeling die 3x uitgelegd moest worden, stopt ermee: schreef een of andere volslagen onbekende ‘tekstschrijver’.

Arme Seth. In weerwil van het romantische beeld dat ik koesterde als puber, weet ik inmiddels dat het beroep van cabaretier helemaal niet benijdenswaardig is. Niets zo vergankelijk als een grap, niemand zo makkelijk te raken als een humorist van weleer. Het is een harteloos gegeven dat de cabaretiers die ons vroeger lieten schokschouderen van de lach, ons heden ten dag nauwelijks nog beroeren. Waarom zou weggeëbd geschater zo’n ergernis oproepen?

Ik weet vrijwel zeker dat ik Gaaikema’s show van begin jaren 80 vandaag moeilijk te pruimen zal vinden, zoals ook Wim Kan, Freek de Jonge en Youp van ’t Hek me steeds teleurstellen als ik hun shows uit die tijd herkijk.

De afgelopen weken spookt almaar de documentaire De entertainer door mijn kop, over de Werdegang van Paul de Leeuw, ook een cabaretier om wie ik in de jaren 90 mijn sluitspieren heb moeten dichtknijpen. Wat van die film vooral blijft hangen is de angst in de ogen van De Leeuw dat hij ‘het kwijtraakt’, dat hij ‘niet meer relevant is’. Laten we daaraan denken, de volgende keer dat we weer op het podium staan, Nico. Wee de grappenmakers van vroeger. Humor is een meedogenloos beroep.

VARA GIDS nr. 10 – 9-15 maart 2013

Ha Nico,

Levensbericht vanuit een hotelkamer in Stockholm, met mijn laptop op schoot en Zweedse televisie op mijn flatscreen. Ik ben hier met de vorige week gelauwerde culinair-fotograaf Jan Bartelsman voor een restaurantboek over Stockholm. We bezoeken 50 eetgelegenheden in totaal 8 dagen, dus ik ben blij dat ik even lig.

Het is een van mijn diepst doorleefde heimelijke genoegens: in een verloren moment op een buitenlandse hotelkamer zappen langs zenders in een taal die ik niet begrijp. Een brokje Zweedse soap, een fragment van een lokaal nieuwsitem over een of andere busstaking, een flard van een kinderprogramma, een weerbericht.

Ik kijk nu naar een kändisintervju en verlustig mij aan het vrolijke Zweedse gegorgel waarmee de plaatselijke deskundologen over de actualiteit praten. Het is een geruststellend idee dat hoe ver je ook reist en hoe mooi het land ook is dat je bezoekt: de ellende op televisie is overal hetzelfde.

Zoals alle Nederlandse stadscentra inmiddels exact dezelfde winkels hebben, zo lijkt ook het televisie-aanbod wereldwijd volstrekt inwisselbaar. Van Spanje tot Zuid-Afrika tot Australië tot Zweden: overal blaft Gordon Ramsay tegen amateurkoks, overal laten aandachtszieke malloten zich door draaiende slagbomen in het water beuken, overal zwieren aandachtszieke sterren over de dansvloer en overal heeft ieder praatprogramma plaatselijke fast thinkers.

Dat is een term van de Franse socioloog Pierre Bourdieu, die al in de jaren 90 inzag dat televisie steeds meer zal worden gedomineerd door tv-gasten die – ongeacht het onderwerp – direct een mening klaar hebben. Overal bevolken graagpraters, altijdschreeuwers en sneloordelers de buis.

En zo heeft ieder televisie-wingewest een paar vaste tv-islamologen, tv-voetbalologen, tv-historologen, tv-allochtonologen, tv-biologen en tv-janmulderologen. Ik heb nog geen Zweedse tv-huisdichteroloog voorbij zien komen, maar die is er ongetwijfeld.

Net heb ik gekeken naar de verrichtingen van een plaatselijke tv-kokkoloog, die met hetzelfde schuimende enthousiasme als waarmee bij ons Rudolph van Veen gerechten masturbeert, achter zijn pannen stond klaar te komen van liefde voor zijn eigen creaties. Nordic creaties om precies te zijn.

De hele wereld is tegenwoordig in de ban van een nieuwe gastronomische ontwikkeling. Eerst was er de klassieke Franse keuken, toen kwamen de vernieuwers van de nouvelle cuisine, daarna deed iedereen aan fusion, vervolgens stoomden de Spaanse moleculaire alchemisten op, daarna de Italiaanse slow cookers, de Amerikaanse raw-beweging en inmiddels valt iedereen voor de zogenoemde nordic food revolution.

Oftewel: hoe de Vikingen de wereld veroveren met hun heruitgevonden oerkeuken. De bekendste vertegenwoordiger van deze kookstroming is René Redzepi van restaurant Noma in Kopenhagen (volgens een toonaangevende lijst op dit moment het beste restaurant ter wereld). Daar eet je levende garnalen, mieren, mossen, schors van bomen en wat niet al. De nieuwe Nordici willen terug naar de natuur, terug naar hun obscure besjes, vreemde Scandinavische plantjes, maffe gerstsoorten, ingemaakte denneappelschaafsels en wat voor schijnbaar oneetbaars er verder valt te vinden.

Enfin, genoeg tv gekeken, ik moet op naar het volgende restaurant, op naar een nieuwe lading eetbare gefermenteerde Scandinavische schurftvormen die alleen worden gevonden op sluitspieren van levende rendieren. Tot zover mijn levensbericht, Nico, misschien wel mijn laatste.

VARA GIDS nr. 12 – 23-29 maart 2013

Sorry Nico,

Ziek ben ik. Dampend lig ik in bed, met keelpijn en een verlaagd bewustzijnsniveau – en dat vind ik niet eens zo’n erg onaangename staat van zijn. De wereld is weggeëbd uit mijn hoofd, mijn hersenpan is een snot-klankkast waarin alle geluiden worden gedempt en alles draait nu alleen nog om mijn zelfmedelijden.

Gisteravond speelden jij en ik onze voorstelling in Alkmaar, vanmorgen om een uur of half zeven stond ik nasuizend aan het voetbalveld naar de verrichtingen van mijn zesjarige zoon te kijken. Ik bibberde en dat kwam niet omdat de lente alweer voorbij is of omdat beide ploegen speelden volgens het ‘allemaal naar de bal-principe.

’s Middags ging ik toch maar in bed liggen. Ik weet niet hoe jij omgaat met ongesteldheid en koorts, ik sta mezelf soms een ‘powerverkoudheid’ toe: lang ontkennen dat ik iets onder de leden heb, om dan zo snel mogelijk van ‘keelpijnerig’ naar ‘terminaal’ te gaan – in de hoop dat het ook net zo snel weer overgaat.

Bij griep hoort wat ik noem ziekzwelg-tv, oftewel kijken naar programma’s die geen enkele intellectuele arbeid vereisen. Sitcoms op RTL 5, kunstdocumentaires op Ned. 2 of – als ik echt ben afgedaald in de krochten van de verkoudheid – naar programma’s die mij iets proberen te verkopen. Dat ik er dan achter kom dat ik een halfuur afwezig aan het staren ben naar een Tel Sell-programma over een apparaat waarmee mensen hun nagels kunnen opleuken met vrolijke stipjes of andere versiersels.

Wilt u ook van die mooie nagels zoals Hollywood-sterren?’ hoorde ik in de verte een stem van een commerciële omroep. Ik had niet direct een antwoord. Nooit over nagedacht eigenlijk. Hoe dragen de sterren in Hollywood hun nagels? Wist jij dat je voor kunstzinnige nagels een ‘professional nail art system‘ kunt gebruiken, een uniek device dat bestaat uit een soort sigarenkoker met vijf single color en twee multi color-sjablonen, een 3D bling bling-kit, 2400 strass-steentjes en een gepatenteerde professionele highlight-stippeltip? Hoe ziek ik mezelf ook toesta te zijn, een woord als ‘stippeltip’ fleurt mijn dag op.

Ook een bron van troost: commercials. In mijn gezonde dagen is het een natuurlijke neiging reclames te mijden, maar rochelend in bed voel ik me vaak te beroerd om weg te zappen. Ik zag net een vrouw die de wanhoop nabij was, omdat haar glazen douchedeur onder de kalk zat. Dat is ook een probleem. De vrouw was al een halve dag aan het boenen met een inferieure ontkalker, tot haar man een veel beter ontkalkmerk achter zijn rug vandaan haalde. Gelukzalig nam de vrouw het merk aan, veegde met één haal de douchedeur zo goed als schoon, en keek vervolgens naar haar man op met een blik die orale seks beloofde. Ik voel de schoonheid van de onderliggende liefdesboodschap in deze commercial. Man, wat je allemaal mist als je niet in je bed ligt te dampen van koorts. Ziek ben ik.

VARA GIDS nr. 13 – 30 maart – 5 april 2013

VARA GIDS nr. 14 – 6-12 april 2013

Heeee Nico,

Al een paar dagen suist bij mij het gesprek na dat we hadden in de kleedkamer van een van die multifunctionele theaters annex crematoria die we onlangs bezochten. Jij beweerde – met een lichte snik van onbegrip in je stem – dat de Belgen het op het gebied van de popmuziek overtuigend winnen van het onmachtige gewannabee uit Nederland.

‘Zij hebben een eigen toon en stijl; zei je, ‘terwijl in Nederland veel bandjes pretentieus proberen te imiteren wat er in Amerika en Engeland gebeurt.’

Ik ken de Vlaamse en Nederlandse popmuziek te slecht om daar een mening over te koesteren, en daarbij ben ik het sowieso op voorhand eens met alles wat je zegt. Nu heb ik jou wel eens horen beweren dat ‘kunst geen wedstrijd’ is en dat geldt natuurlijk ook voor landen onderling, al is het inderdaad opmerkelijk dat op het gebied van popmuziek, film, mode, fotografie, gastronomie, kunst, strips, theater, humor, televisie, onderwijs, taal, wielrennen, bonbons en bier onze zuiderburen het met gemak lijken te winnen van het verwaande getobber bij ons.

Het is overigens niet voor het eerst in de geschiedenis. Ik weet niet of jij de polyfone vocale muziek de afgelopen zeshonderd jaar een beetje hebt gevolgd, maar die is altijd een enorme bron van strijd geweest tussen Noord-Nederlandse, Vlaamse en Franco-Vlaamse componisten en muzikanten. En de componisten uit wat nu België is, hebben het altijd gewonnen van de prutsers uit onze contreien.

Een paar dagen na ons optreden in dat multifunctionele theater zag ik op de Belgische televisie een prachtig registratie van misschien wel het bekendste werk van misschien wel de bekendste componist van ‘de Nederlandse school’: de Lagrime di San Pietro van de Vlaming Orlandus Lassus.

Lassus schreef zijn ‘Tranen van Sint-Petrus’ een paar weken voor zijn dood in 1594, na een lange periode van zware depressie en een opspelende angst om te sterven. De tekst gaat over het verdriet van de oude apostel Petrus als hij eraan terugdenkt hoe hij zijn liefde voor Jezus heeft verloochend. Niet vaak werden doodsangst en deernis over het voorbije leven zo indrukwekkend verklankt.

In 2010 werd Lassus’ stuk in Italië uitgevoerd door het Collegium Vocale Gent, misschien wel het bekendste, koor van oude muziek. Na afloop van de Lagrime zond Canvas een documentaire uit over het Collegium Vocale, dat in 1970 werd gesticht door de Gentenaar Philippe Herreweghe. Bij zijn komst aan de universiteit verzamelde hij destijds wat vrienden om zich heen om een koor op te richten.

‘De bedoeling was natuurlijk; vertelde Herreweghe veertig jaar later, ‘om in contact te komen met meisjes.’

Een mooi en aandoenlijk antwoord, zeker als je weet dat het voormalige studentenkoor inmiddels is uitgegroeid tot een internationaal topensemble en dat een van de muzes voor wie het koor is opgericht er na al die tijd nog steeds zingt. Het is het verlangen naar liefde dat de kunst heeft opgestuwd tot grote hoogten. Misschien moeten Nederlandse bandjes en andere kunstenmakers hun pretenties eens overboord gooien, en ook gewoon voor de meisjes gaan, Nico.

VARA GIDS nr. 16 – 20-26 april 2013

Heeeee Nico,

Drie windstreken, zeshonderd kilometer op de snelweg, negenhonderd bezoekers. Een beetje popartiest of cabaretier krijgt hiervan geen zwellingen in de schaamstreek, maar voor twee schrijvers is dit natuurlijk overweldigend.

Deze brief schrijf ik je in de kleedkamer van de schouwburg van Gouda. Ik ben hier eerder geweest: eerst met Joost Zwagerman, later met Bart Chabot en Martin Bril, en nu met jou. Op de stoel waar Martin destijds zat, schrijf jij aan een gedicht dat je vanavond zult voorlezen. The great chain of being.

Toen ik hier net aankwam wist ik al dat we vanavond ‘een vol huis’ hebben. Dat is niet alléén een broekspannend vooruitzicht; het schept ook verwachtingen en verantwoordelijkheid. Na een uitputtende werkweek hebben onze toeschouwers hun dure geld uitgegeven om zich op hun vrije zaterdagavond door ons te laten vermaken. Er zijn oppassen geregeld, verjaardagen afgezegd en vaste kaartavonden verzet. Daar mag niet te lichtzinnig over worden gedacht, al hebben we geen hondennummer, doen we geen goochelact en dansen we niet op twee ballen. We lezen simpelweg voor en maken wat muziek.

Zonder onszelf tekort te doen, zie ik ons in het theater nog steeds als amateurs, Nico. Al eeuwenlang dragen schrijvers voor uit hun boeken, en al decennialang doen zij dit in het theater. Deelder, Campert, Van Dis, Büch… Er is een traditie van schrijvers die met voorleesshows door het land trokken.

Maar laten we ons vooral niets in het hoofd halen: wij blijven beunhazen. Dat is geen sprezzatura of indekken, voor mij is toeren langs theaters vakantie vieren van het echte werk. Een optreden als vanavond is een onverwachtse vrije dag, een onderdompeling in een wereld die eigenlijk niet de onze is.

Laten we eerlijk zijn: wij spélen dat we theatermaken. Iedere keer als wij aankomen in een zaal wacht ik op het moment dat een schouwburgdirecteur ons zal toeblaffen: ‘En nou opdonderen jullie! Hier is alleen plaats voor mensen die van optreden hun beroep hebben gemaakt.’

Theaters proberen dit gevoel te versterken. In veel schouwburgen hangen in de gangen foto’s en posters van beroemde bedwingers. Sta je op zoek naar het toilet oog in oog met Jean-Louis Pisuisse, Louis Davids, Wim Sonneveld, Snip, Snap of Youp – van wie je weet dat ze duizenden zalen aan gort hebben gespeeld.

Ook hier in Gouda kwam ik net in de artiestenfoyer foto’s en geschreven boodschappen tegen van illustere voorgangers. In Frankrijk worden deze helden uit het verleden les monstres sacrés genoemd, de heilige monsters. Er zit een intimiderende boodschap achter het ophangen van foto’s van oude helden: ‘Deze lieden zijn ooit door het publiek op handen gedragen… Gaat jullie dat vanavond ook lukken?’

Als het ons beroep zou zijn, had deze monsterlijke gedachte me angst ingeboezemd, maar nu is het toch alsof de boodschap niet voor ons is bedoeld. Martin Bril dichtte ooit de regel: ‘De kunst is zo te leven / Dat het je overkomt: Ik denk dat dit bij uitstek een manier is om het op het podium te overleven. Of misschien waar dan ook.

VARA GIDS nr. 17 – 27 april – 3 mei 2013

Als je dit leest ben ik er niet meer. Althans, niet meer in Nederland. Toen de datum bekend werd waarop onze sprookjeskoningin haar functie zou overdragen aan onze sprookjesprins, besloot ik een vakantie naar bet buitenland te boeken. Prima, die wezenloze idiotie, maar dan liever zonder mij. De overdracht had ook direct na bekendmaking op tv gekund, maar nee, bij sprookjes horen sprookjesfeestjes om het volk in slaap te hypnotiseren. Brood en Beatrix. Ik ben een kroningsvluchteling.

Gekeken naar de bijna Noord-Koreaanse verheerlijking waarmee de nepotistische baanswissel de afgelopen maanden in ons democratische land is toegejuicht, weet ik dat ik de goede beslissing heb genomen. Dat gaat de komende week alleen maar krankzinniger worden. Aan oranjeverdebilisering geen gebrek. Geen dag is er de afgelopen tijd voorbijgegaan of de kwaliteitsmedia berichtten met mallotige ernst over de naderende festiviteiten. Op de publieksradio wordt al weken dagelijks meerdere malen een speciaal Inhuldiging-Journaal uitgezonden opdat mensen op de hoogte blijven ‘van het laatste nieuws rondom de inhuldiging’.

We worden nu al tot droevens toe geterroriseerd met inhuldigingsgebak, inhuldigingsmunten, inhuldigingschocola, vlaggen, mokken, tulpen, gsm-hoesjes, hoeden, handklappers, ballen, paraplu’s en een speciale traploosregelbare multispeed waterproof kroningsvibrator (de zogenoemde ‘vibrerende wortel’, artikelnummer 561657 – je zult er in een opgewonden bui om verlegen zitten).

Wat mij zo tegenvalt is dat zoveel mensen eraan meedoen van wie je zou mogen verwachten dat ze die kolderieke instuif naar waarde weten te schatten. Al die zangers, artiesten en Bekende Onderdanen die willen meezingen, meebedanken, meevaren, meezwaaien, meedromen met de nieuwe koning, uit angst de boot te missen of in ongenade van dat vreselijke wraakzuchtige benepen orangistisch rotvolk te raken.

Mijn grootste angst… Of laat ik niet overdrijven één van mijn angsten was dat jij je ook voor het karretje van de Nassau-fanclub zou laten spannen, Nico. Dat je je had laten strikken om op een kroningsfeest of een bedankbijeenkomst wat lief-snedige gedichten voor te dragen over ‘wat voor een koningin Beatrix voor jou is geweest’ (je moest verdomme eens weten waarvoor ik gevraagd ben). Of nog erger: dat je zou meeschrijven aan zo’n Nationaal Kroningslied of hoe die walmende ellende mag heten.

Tot ik je vorige week bij Voetbal International zag zitten, waar – goed onderwerp voor een voetbalprogramma – de naderende abdicatie ook even ter sprake kwam. Nu ken ik jou als een montere man, die overal humor uit weet te peuren. Ik kan me geen onderwerpen voor de geest halen waarover jij geen grappen hebt gemaakt of zou kunnen maken. Toch leek je daar bij VI tot mijn aangename verrassing bevangen door nijdige humorloosheid die ik niet van je ken. Het ging over de minimaal vijftig miljoen die het onnozele feestje de samenleving kost, en jij bracht dat in verband met voedselbanken en mensen die – in het land van de nieuwe koning – honger lijden. Je had gelijk: het is weerzinwekkend.

En daarom vlucht ik. Zittend op een Grieks terras zal ik een ouzo op je nemen en met mededogen aan je denken, achterblijver. Ik zal tot God bidden zich te ontfermen over jouw ziel en over dat arme volk.

VARA GIDS nr. 32- 10-16 augustus 2013

Heeee Nico,

Soms hoor je verhalen… Neem deze. Ik geloofde het aanvankelijk ook niet. In Utrecht liep ik Leon Giesen tegen het lijf, de man achter Mondo Leone. Ooit was hij jeugdige bassist bij het Nederpopbandje Toontje Lager, nu maakt hij alweer jarenlang knappe muziekvoorstellingen met betoverend mooie verhalen. Een paar jaar geleden schreef ik in een krant een aardig stukje over Leons intens mooie liedje ‘Naakt en kaal’, over een mannetje zoals wij, dat voor de spiegel staat en naar zichzelf kijkt. Sindsdien groeten wij elkaar op straat. In het voorbijgaan vroegen we elkaar gehaast hoe of het ging.

‘Goed; riep ik. ‘Met jou?’

‘Ook goed; riep Leon, alweer een paar meter van me verwijderd. ‘Ik denk dat ik weet waar de schat van Adolf Hitler begraven ligt

Ik hield mijn pas in.

‘Wat?’

Ik dacht dat hij me in de maling nam met weer een van zijn betoverende verhalen. Of hij was loco loco geworden. Een paar dagen later kwam Leon op mijn kantoor met een dikke map. Een halfjaar geleden stond er in de Volkskrant een interview met een journalist die beweerde dat hij via een of andere pastoor een geheime code had bemachtigd die zou leiden naar de plek waar nazi’s vlak voor het einde van de oorlog goud en diamanten zouden hebben begraven. Het verhaal klonk te mooi om waar te zijn.

De code zou zijn verborgen in een pagina van een of ander muziekstuk. De journalist had gezocht en gezocht, maar hij was er niet uitgekomen. De aanwijzingen hadden hem gebracht naar het Zuid-Duitse Mittenwald, maar daar was de zoektocht gestopt. Ten einde raad vroeg hij lezers van de Volkskrant met hem mee te denken.

Leon las dit bizarre verhaal, bekeek de afgedrukte partituur met de vreemde tekens, en kreeg een ingeving (ik vat even anderhalf uur samen). De sleutel van de oplossing zat in een vreemd geplaatste letter M, toevallig een letter waarover Leon wel eens een liedje had gemaakt. Hij deponeerde zijn oplossing bij een notaris, nam in twee landen drie advocaten in de arm en trok naar Mittenwald om daar zijn bevindingen aan de autoriteiten te melden.

Wat denk je? Er werd op één van de twee mogelijke locaties een geologische bodemonderzoek gedaan waaruit bleek dat in de grond inderdaad iets lag dat er niet thuishoorde.

‘En dat zou dus best die verdwenen schat van Hitler kunnen zijn; vertelde Leon in mijn kantoor.

Toen hij klaar was met zijn betoog hing er een vreemde spanning in mijn werkkamer. Leon noemde de datum dat hij van de gemeente in Mittenwald toestemming heeft gekregen met behulp van een aannemer een gat te graven en te kijken of er daadwerkelijk een kist goud ligt. Het is niet aan mij om te vertellen wanneer hij dat gaat doen, maar hou 12 september even vrij in je agenda. Het zou zomaar kunnen dat Leon dan wereldnieuws heeft geschreven. En ook als hij niets vindt, is het niet erg. In de woorden van Leon: ‘Dan hebben we er in ieder geval een mooi verhaal aan overgehouden: 12 september weten we meer.

VARA GIDS nr. 30 – 27 juli – 2 augustus 2013

Nico,

Ken je dat: dat je verbaasd bent over je eigen – en ik heb altijd een beetje moeite met dat woord – gevoelens? Ik had vroeger een oom (geen echte, maar uit de tijd dat iedereen uit de kennissenkring van mijn ouders ‘oom’ danwel ‘tante’ werd genoemd), die tot hysterie van mijn moeder vaak zei: ‘Gevoelens zijn voor vrouwen.’

Jarenlang heb ik dat ook gedacht en geroepen, maar de laatste tijd kom ik er toch achter dat ik niet altijd die onaantastbare stoïcijn ben die ik meestal voorwend te zijn. Natuurlijk, beelden van ouders die krijgen te horen dat hun enige kind – in tegenstelling tot eerdere berichten – niet van een klif is gevallen maar springlevend ronddartelt, bekijk ik heus niet onbewogen. Van de Amerikaanse moeder die twee maanden geleden in de zendtijd van president Obama over haar vermoorde zesjarige zoon vertelde, stokte mijn adem, net als bij iedereen.

Van die Bengaalse naaister die na zeventien dagen levend vanonder puin werd getrokken, zat ik snotterend op de bank. Hoe het met haar en haar uitgemergelde collega-klerenslaven verder zou gaan, was me compleet worst, maar op dat moment voelde ik grote compassie met de vrouw. Laten we eerlijk zijn: haar miraculeuze ontsnapping aan de dood was voor ons, ramptoeristen, toch vooral entertainment.

Maar de laatste tijd schiet ik ook vol van zaken die me vroeger onberoerd lieten. Een brugwachter die de brug bij de Bemuurde Weerd in Utrecht iets langer dan noodzakelijk openhield om, met zijn armen zwaaiend, nog net een plezierjacht door te laten. Een jong kind dat op straat een schoen verloor, een moeder die dat niet doorhad en een bejaarde man die er vervolgens achteraan rende, maar hun aandacht niet wist te trekken en zijn achtervolging na een meter of vijftien opgaf.

De moeder die vorige week voor de grap opriep pizza’s te sturen naar haar tweejarige, door kanker getroffen dochtertje, waarna het ziekenhuis overvoerd werd met pizzadozen. Snotteren. Misschien is het een voorstadium van seniliteit of algehele aftakeling. Mijn vrouw vroeg laatst: ‘Waar is die harteloze hufter met wie ik ooit ben getrouwd? Hoe kan het dat ik zit opgescheept met deze huilebalk?’

De laatste keer dat ik echt zat te grienen, zat jij erbij, Nico. En mijn vrouw ook. Het was in een theaterzaal, sterker nog, dé theaterzaal van Nederland: Carré. Jouw plaatsgenoot Jochem Myjer speelde daar zeventienhonderd man compleet aan gort. Nu lukt het mij in aanwezigheid van zoveel anderen wel degelijk hardop te schateren, maar oprechte ontroering overvalt me in een theaterzaal eerlijk gezegd bijna nooit.

Jochem las een verhaaltje voor over zijn ziekte en de reactie van zijn dochtertje. Daarna zagen we geprojecteerde familiebeelden van dit meisje. Daar zaten we, met een uitpuilende zaal ramptoeristen te kijken naar een man die zijn tumor had overwonnen en zich schaamtevrij overgaf aan zijn – daar komt het woord weer – gevoelens. Er ging een doorleefde snik door de zaal en vervolgens gebeurde er iets dat ik nog nooit heb meegemaakt: zeventienhonderd man barstten gezamenlijk in huilen uit. Och man, als ik daaraan terugdenk… schiet ik godverdomme weer vol.

VARA GIDS nr. 28 – 13-19 juli 2013

Hééé Nico,

Ken je dat? Je wilt hard werken, maar héél eventjes zet je je tv aan ‘voor het Journaal‘. En dat je er dan vier uur later achter komt dat je in plaats van je nuttig te maken een wezenloze zaptocht hebt gemaakt langs de uithoeken van het digitale zenderaanbod.

Ik maakte die fout vorige week. Na het wereldnieuws deed ik een afscheidsronde langs mijn kanalen. Even alle 78 zenders persoonlijk gedag zeggen. Ik zag een flard van een documentaire over het rauwe leven van kingcrabvissers in de noordelijke Atlantische oceaan. Goed om dat eens te zien. Ik zag een programma over vrouwelijke seriemoordenaars (‘local beauty Amy Bosley was living the highlife, until…‘). Er was een serie over een Kenyaanse kok die de savanne als voorraadkelder gebruikt. Hij schoot met bevriende stamleden watervogels en maakte vervolgens een Chinese hoi sin-saus, midden in de rimboe. Ik zag een reportage over een zakenman die voor de spanning ook inbreker was… Nou ja, je snapt in welke tv-val ik was getrapt.

Het echte nirvana betrad ik toen ik bleef hangen bij een programma genaamd Storage Wars. Ik geef je even een zin de tijd om na te denken wat voor programma dat zou kunnen behelzen. Storage Wars gaat – en ik wou dat ik dat had verzonnen – over opkopers van oude spullen. Daar kun je dus uren kijkplezier mee vullen. Veel Amerikanen slaan hun spullen op in city boxes en andere opslagruimten. Wanneer er iets met deze lieden gebeurt – als ze overlijden of met de noorderzon verdwijnen – worden hun inboedels per opbod verkocht. Een groepje handelaren en sjacheraars stelt zich op bij een rolluik waar zich de te veilen teringzooi bevindt. De veilingmeester opent het rolluik, waarna iedereen vanachter een streep mag kijken of er tussen de huisraad en afgedankte spullen iets waardevols zou kunnen liggen.

Daarna begint het bieden. Storage Wars volgt vier spijkerharde semi-criminele handelaren die van het opkopen van inboedels hun nering maakten. Zonder te weten wat zij precies kopen bieden ze op de zooi, in de hoop dat er zich tussen de troep waardevolle Rembrandts of andere kostbaarheden bevinden.

Nadat ik drie afleveringen had gekeken, zapte ik door naar de BBC, waar een documentaire werd uitgezonden over een vrouw genaamd Vivian Maier. Ken je haar verhaal? Zij was een kindermeisje dat gedurende haar leven ontelbaar veel foto’smaakte van de haar toevertrouwde kinderen, van de steden waar ze woonde en vooral van willekeurige voorbijgangers. Na haar dood kochten sjacheraars zoals die uit Storage Wars voor een paar honderd dollar opslagkelders vol van haar afdrukken en negatieven. Nimmer was een foto van Vivian Maier gepubliceerd, tot een kunsthistoricus de immense schat ontdekte. Inmiddels doen afdrukken van ‘the nanny‘ duizenden dollars en is Maier een fenomeen. Gerechtigheid na haar dood, dankzij louche opkopers.

Het programma over Maier maakte op mij diepe indruk. Soms heb je een paar uur tijdverspilling nodig om eindelijk iets waardevols te ervaren. Inmiddels ben ik een Maier-adept en verlustig me al vier avonden achter elkaar aan haar hypnotiserend mooie foto’s. Zo bleek die zapavond uiteindelijk meer dan welbesteed. Doe jezelf een plezier, Nico, koop een boek van Vivian Maier. Je zult je tijd er niet mee verspillen.

VARA GIDS nr. 26-27 29 juni-12 juli 2013 Lach van het sterven

VARA GIDS nr. 25 – 22-28 juni 2013

Hé Nico, lekkerbek!

Hoe is in het Wilde Westen? En vooral: hoe is het eten daar? Eet je als een authentieke cowboy, of vooral bij fastfoodketens? Ben je al bij The Heart Attack Grill geweest? Wat een restaurant moet dat zijn. Even een ‘Quadruple Bypass Burger’ halen met een dubbele portie ‘Flatliner fries’, gebakken in reuzel. Heerlijk, hoor. Bij elkaar vijf keer de hoeveelheid calorieën die een volwassen man per dag nodig heeft. Als je een beetje dooreet, hoeven we nooit meer op tournee.

Dat mis ik misschien nog wel het meest: dat we voorafgaand aan de tour steeds in een restaurant op loopafstand van het theater aten. Laatst kwam ik Youp van ’t Hek met zijn theatercrew tegen in een restaurant in Utrecht. Bleek ook hij voorafgaand aan een voorstelling een eethuis bij de schouwburg te zoeken. Net als zovelen uit het vak. Een slimme uitgever zou eens op het idee moeten komen een jaar lang al die schaftende artiesten en cabaretiers een restaurantgids te laten samenstellen, als spin-off van hun tour door het land. Krijgt zo’n tour een beetje nut.

Mijn vader had de stelling dat er drie soorten restaurants zijn: restaurants om te vergeten, restaurants met gerechten die je je na vijf jaar nog kunt herinneren, en restaurants waar je zou willen eten als je nog maar één maaltijd zou mogen nuttigen.

Als ik mijn vaders galgenmaaldoctrine toepas op de restaurants die wij tijdens onze tournee bezochten vallen er hooguit een paar in de tweede categorie (die Thai in Eindhoven, die andere Thai in Gouda en die Italiaan in Veenendaal) en misschien één in de laatste (dat Frans- Perzische restaurant in Zoetermeer). Voor de rest waren het voornamelijk plekken om snel weer te vergeten, althans wat het eten betreft.

Ik heb in mijn leven een paar keer een maaltijd voorgeschoteld gekregen die me is bijgebleven, zoals ik ook sommige oude elpees nog uit mijn hoofd ken. Een van die maaltijden had ik bij restaurant Oud Sluis van Sergio Herman. Terwijl ik deze brief schrijf, is net bekend geworden – het zal de overkant van de oceaan nog niet hebben bereikt – dat Sergio na ruim twintig jaar zijn driesterrenzaak sluit. Er gaat op dit moment een schokgolf door de gastronomie, want er zijn koks die voor minder dan drie Michelinsterren zelfmoord hebben gepleegd.

Eten bij een internationale tempel van de zogenaamd betere smaak kan verschrikkelijk zijn. Ik heb in Frankrijk, Italië en Duitsland gegeten bij restaurants met meerdere Michelinsterren, waar de maaltijd meer weg had van een crematieplechtigheid dan van een culinaire uitspatting. Stijve humorloze obers, zwijgende echtparen, een dodelijke stilte, chefs die zichzelf en hun gerechten dusdanig serieus nemen dat hun leven ervan af lijkt te hangen.

Bij Oud Sluis was de sfeer totaal anders. Daar geen heilig ontzag, maar een beest van een kok die kookte vanuit zijn hart en kloten. Jammer dat wij nooit in Sluis hebben gespeeld en bij Oud Sluis konden eten. Dan hadden we de voorstelling waarschijnlijk moeten afzeggen vanwege een verpletterende orkaan aan gerechten, smaken en calorieën – maar hadden we daarna wel kunnen sterven.

VARA GIDS nr. 23 – 8-14 juni 2013

Hé Nico,

Ik mag gaan liggen. Glaasje water erbij? De meneer met de baard wil gewoon wat onschuldig praten over mijn jeugd, en zo. De Kleenex staat op tafel, zegt hij. Kan ik één oermoment aanwijzen waarop het allemaal misging? Ik zwijg. Ik zucht. De man zegt: ‘Toe maar.’

Het was op mijn middelbare school, ik zat in de vijfde klas en er was de jaarlijkse toneeluitvoering. Twee leraren Nederlands en Muziek hadden er een muzikaal totaalspektakel van gemaakt, getiteld De kubieke cirkel [Zie Animo Schooljaar 1984/’85, Jaargang 55, nummer 3; De Melancholieke weemoed van de schrijver], over een schrijver die personages bedenkt die uit hun rol stappen en een wezenloze reis ondernemen. De leraren wilden dat ik die eenzame schrijver zou spelen, een ironische speling, want het was toen nog mijn diepgekoesterde ambitie de rest van mijn leven acterend op een podium te staan.

Na een voorbereiding van vier maanden was het zover: vier avonden achter elkaar speelden we met negentig leerlingen ons toneelstuk voor een afgeladen aula. Uiteraard was er een afscheidsfeest, meteen na de laatste voorstelling. Gezeten in het ingewikkelde decor, waaraan weken was getimmerd, vertelden we elkaar ontelbaar maal hoe geweldig het was geweest, hoe geweldig wij waren, hoe overweldigend het leven was, hoe mooi de mooiste avonden van ons leven-tot nu-toe.

De volgende ochtend ging ik terug naar school, zogenaamd om spullen te halen, maar uiteraard in de hoop het gevoel van het feest te bestendigen. Tot mijn verbijstering had de technische ploeg die ochtend het hele decor al met de grond gelijk gestampt. Er was in de aula niets meer dat herinnerde aan onze zegetocht. Ik ben een half uur of wat op die lege toneelvloer blijven hangen, tevergeefs wachtend op medespelers om mijn spleen te delen.

Thuis voelde ik mij zum Tode betrübt. Daar hadden de leraren ons niets over verteld: het holle gevoel na afloop, de grote leegte, het post artisticum triste. Het zal een variant van liefdesverdriet zijn geweest: levensverdriet. Het somberstemmende besef dat nooit iets blijft zoals het was, dat de goede en mooie zaken van het leven gedoemd zijn te verdwijnen. Ik weet inmiddels – liggend op mijn eigen sofa – dat ik toen besefte mijn toneeldromen in die reden niet te moeten najagen.

Het gevoel van spleen en de dingen die niet blijven zoals ze ooit waren, heeft mij sindsdien natuurlijk regelmatig bevangen – vriendengroepen die uit elkaar vielen, relaties die tegen mijn zin werden beëindigd – maar nooit zo intens als toen ik vijfdeklasser was en de rol van schrijver speelde.

Gisterenavond brachten jij en ik in de Melkweg in Amsterdam de laatste voorstelling van ons theaterprogramma Matennaaiers, voor deze speciale keer bijgestaan door onze muzikale helden Tim Knol, Anne Soldaat en Daniël Lohues. En nu lig ik nasuisend op mijn bank in een verlaten werkkamer, in mijn gebruikelijke modus om alle larmoyante sentimenten weg te blazen met cynische grappen. De Weltschmertz schrijnt veel minder dan dertig jaar geleden, maar toch. Er is weer eens wat dat niet bleef zoals het was. Ik zwijg. Ik zucht. De Kleenex staat op mijn bureau. De man met de baard zegt: ‘Toe maar. Laat het eindelijk maar eens gaan.’

VARA GIDS nr. 21 – 25-31 mei 2013

Hééé NICO,

1 februari 2005 werd uit het Nederlands Wetboek van Strafrecht de bepaling geschrapt die ging over het tweegevecht dat mannen mochten aangaan over een vrouw, wist je dat? De gedachte was dat mannen nu eenmaal verzeild kunnen raken in een strijd om de gunsten van een beminde. De strafmaat was eeuwenlang mild en welwillend. Wie tijdens een duel een concurrent in de liefde verwondde of vermoordde kon rekenen op coulantie: het kon nu eenmaal gebeuren dat een tegenstander in de minnestrijd werd gedood. Dat overkomt ons per slot van rekening allemaal wel eens.

Maar deze wet en de oude traditie is afgeschaft. Door de eeuwen heen hebben mannen voor vrouwen gevochten en gestreden. De Trojaanse Oorlog werd gevoerd om de schoonheid van een vrouw. Het is misschien het oudste gevecht: mannen die strijden om één deerne. Wij allen zijn nakomelingen van mannen die ooit hebben gevochten om een geliefde, en dat gevecht hebben gewonnen. Ha! Wij dragen de genen van veroveraars in de liefde.

Maar het letterlijke oorlog voeren is niet meer van deze tijd, althans niet meer in de contreien waar wij wonen. En daarom zochten mannen andere manieren om hun degens te kruisen. Door de eeuwen heen werd er geschilderd, geschaakt, gerend, gereden, gefietst, gevoetbald, gedicht, er werden bouwwerken neergezet, er werd gefilmd, gedanst, gezongen, gekookt en er werden vele avonden gemusiceerd. Het oudste gevecht in de wereld heeft vele mooie gezichten.

En ook – toegegeven – een paar verdomd lelijke. Vorige week viel ik in een van de meest hilarische programma’s waar ik de laatste tijd op ben gezapt: Overspel in de liefde, een zogenoemde scripted reality op NET 5. Kende het begrip ook niet, maar in een ‘scripted reality’ worden ‘echte docudrama’s’ nagespeeld door ‘acteurs’. En dan hebben we het niet over Gijs Scholten van Aschat of Pierre Bokma. In Duitsland schijnt het genre een succes te zijn en daarom is het nu ook overgewaaid naar ons land.

Arme wij. Overspel in de liefde heeft de pretentie ‘de waarheid over vreemdgaan in Nederland’ te behandelen. Yeah sure, alsof dat in ons land voorkomt. Iedere aflevering is een zogenoemde ‘documentaire’ over het leven van één stel, bestaande uit verborgen opnamen, interviewtjes en uiteraard een ontmaskering als de vreemdgaande klerelijer of klerelijdster het lelijk op de neus krijgt.

Ik heb gekrijst van de lach om de aflevering waar ik doorheen zapte, over een systeembeheerder (Richard) en een geile verpleegster (Clara) die gaan trouwen. Toch vertrouwt Richard het niet. Hij huurt een privédetective in om Clara te betrappen met haar jeugdvriendje Evert. Live kijkt Richard mee hoe Clara met Evert meedoet aan de geslachtsdelenbingo en onderwijl onaardige opmerkingen over Richards onderbroeken maakt. De voice-over legt uit: ‘De opmerkingen over zijn onderbroeken hebben Richard diep gekwetst.’

‘Kreunen kunnen ze wel, maar ik denk dat ze straks anders zullen piepen; zegt Richard als hij hen tekeer ziet gaan. En dan komt het. Als wraak geeft hij de minnaar van de vrouw die nooit zijn vrouw zal zijn een van zijn onderbroeken cadeau. En hij zet hun seksfilmpjes online. Het zijn momenten waarop, zelfs in een scripted reality, een ouderwets duel node wordt gemist.

VARA GIDS 43 26 oktober 1 november 2013 Keurkorps

VARA tv magazine 3 16 januari 1999 Een waardig saluut